x edildi. Amma sən... Bu 16 ili heç bir şey xatırlamadan yaşadın. Rahat, qorxusuz, insan kimi! Amma onun bu şansı olmadı...
Sən də... Balaca iblis, yenə özünü Yusubovla gizləməyə çalışır.
- Ha ha ha... Gic kimi sənə aşiq olmuşdu deyəsən... Ha ha ha... Heyif, belə baxanda mən səndən daha yaxşı namizəd idim... Ha ha ha...
Başını arxaya atıb, dayanmadan qəh-qəhə çəkirdi. Hə, deyəsən bu onu ilk gülən görməyimdi. Söykəndiyim qapıdan güclə də olsa ayrıldım. O gülməyə davam edərkən, ona tərəf yeriyirdim. Nə etmək fikrim vardı ki? Ona qoşulub gülmək? Bax bu pis olmazdı. Amma mən onun qədər güclü deyiləm. Yaxınlaşdıqca gülüşü azaldı. Aha, artıq üzünü daha yaxşı görə bilirəm. Hissiz-o ifadəni açıqlayacaq tək kəlimə bu. Gözlərinin altında halqalar. Yuxusuz qalıb? Üzünü xırda tüklər basıb. Ölü biri kimi davranmaq çətindi yəqin. Çarpayıda, onun yanında oturdum. Gözlərini məndən çəkmir. Neyləyəcəm? Mənə elə baxma, mən belə bilmirəm bu sualın cavabını. Qollarımı qaldırıb, boynuna dolayanda təəccübə bənzər bir şey gördüm gözlərində. Amma o vaxt mən gözlərimi yummaqla məşğul idim, əmin ola bilmədim. Dodaqlarım dodaqlarına toxunduqda diksindi deyəsən. Bax belə balaca iblis, həmişə sən surpriz eləməyəcəksənki? Bu dəfə mən. Amma bu dəfə hissiz idi. Öpməyə davam edirdim. İnadını qırana qədər...
Bağışla... Həyatını sənə geri verə bilmərəm... Bağışla... Mən “sıxıcı” dediyim adi həyatı yaşayarkən, sənin boğazına qədər qana batmağını dəyişdirə bilmərəm... Bağışla... Mən nə ailəni, nə də Yusubovla ailəsini dirildə bilərəm... Bağışla... Mən gücsüzəm, zəifəm, o qədər ağıllı da sayılmaram... Bağışla... Mən sənin ən böyük düşməninəm... Bağışla... Mən sənə nifrət edirəm...
Bunları deyə bilməzdim, özümün etmədiyi bir şeyə görə üzr istəyə bilməzdim, səni anlayırmış kimi davrana bilməzdim... Əlimdən gələn tək yol budur... Sənin də dediyin kimi “Nifrət ehtirasın digər adı”...”
******
Emin Sənəmin qollarını boynundan çəkib, azca geri itələdi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Bir müddət