gözlərini baxıb, onu çarpayıya itələdi. Üstünə çıxıb, onu süzərək ehtirasla iç çəkdi. Dodaqları Sənəmin boğazından gəzərkən, əlləri tələsik köynəyinin altında gəzirdi. Sənəm dodaqlarını bir-birinə sıxıb, gözlərini bərk yummuşdu. Eminin dodaqları boynundan aşağı enməyə başlayanda dözə bilməyib, inlədi. Öz etdiyindən utanıb, dodaqlarını çeynədi.Emin isə başını qaldırıb ona gülümsəyərək baxdı. Sənəmin dodaqlarına kiçik bir öpüş qondurub, azca geri çəkildi. Onun üzündəki “daha çox...” ifadəsini izləyib, yenə gülümsədi. Əlini onun saçlarına keçirib, bərk sıxdı. Dodaqlarına cumub, böyük ehtirasla öpməyə başladı. Sənəmin bədəni artıq sözünə baxmayıb, qıvranmağa başlamışdı. Eminin əlləri köynəyinin altından daha yuxarıya qalxdıqca utanc qarışıq ehtiras bütün bədənini yandırırdı. Bir fürsətini tapıb, Eminin altından sıvışıb çıxdı. Onu çarpayıya dirəyib, üstə çıxdı. Eminin sual dolu baxışlarına məhəl qoymadan onun köynəyini yuxarı çəkməyə çalışdı. Lakin bacarıqsızcasına hərəkətləri ilə Eminin güldürdü. Emin özün azca qaldırıb, ona kömək etdi. Sənəm dərindən iç çəkdi. Bədəni yara izləri ilə dolu olsa da, bir kişini cəlbedici edəcək dərəcədə formasında idi. Onun üzərinə əyilib, boynuna öpüş qondurdu. Hərəkətləri təcrübəsiz olsa da, Eminin gözlərinin ehtirasdan parıldamasına bəs edirdi. Daha çoxunu etmək istəyirdi ki, Emin qollarını qaldırıb onu bərk-bərk qucaqladı. Tərpənə bilmirdi. Bir şeylər demək istəyəndə, boğazında qəhərin düyümləndiyini hiss etdi. Gözlərini qırpışdırdıqda bayaqdan dolmuş gözlərindən damlalar süzülməyə başladı. Təslim olub, başını Eminin çılpaq bədəninə sinəsinə qoydu. Bayaqdan içində yığılıb qalmış hər şey yavaş-yavaş çölə axırdı... Nə Eminin onun saçını oxşaması, nə dinlədiyi ürəyin sakit döyüntüsü onu sakitləşdirə bilmirdi... Sadəcə səssizcə ağladı... Gözlərinin nə vaxt yumulduğunun fərqinə belə varmadan...

*****
Səhər ilk dəfə zəngli saatın səsinə oyandı. Buna inanmırmış kimi gözlərini qırpışdırdı. Üzünə düşən günün işıqları da çoxdan səhər