üzünə baxdı.(müəllif: Cəmilə Mənnədli) Masanın üstündəki şəkli işarə etdiyini anlayıb, biraz daha yaxınlaşdı. Ağ-qara, kənarları əzilmiş şəkli götürüb, üzünə yaxınlaşdırdı. Şəkildə 4 nəfərin şəkli vardı. Sənəm isə gözlərini yalnızca birindən çəkə bilmirdi. Nəfəs almağı belə unutmuşdu. Qeyri-iradi şəkli yenidən masaya qoyub, səsinin titrəməsini gizlətməyə çalışaraq dedi:
- No...
“Yalan deyildi, xatırlamıram. Amma... Əsla unutmayacağım bir üz. Hər gecə yuxularıma girən bir üz. Yenə o gözlərdəki dəhşəti görürəm sanki. Alnımdakı soyuq metal, belimdə ki ağrı... Hər şey təkrar, təkrar... O şəkildəki adamı tanımıram, amma o mənim kabusumdur. Amma xatırladığım bir şey daha var, şəkildəki o yer. “ORA” mənim yeni həyatımın başlandığı yer. Eyni qədim tikili, arxadakı qoca ağac belə eyni. Orası mənim xatırladığım ilk şeydi. Ya da unutduğum son şey... Gözlərimi açanda orda, o sahildə idim. Tək, qorxmuş və kim olduğunu bilməyən bir uşaq... O günü, o yeri əsla unuda bilmərəm. ”
İNDİ:
Sənəm taksini çox iləridə saxlayıb, buraya yeriyərək gəlmişdi. Qışın əvvəli olduğundan sahildə kimsə yox idi. Soyuqdan donub, bərkiyən qumda çətinliklə addımlayırdı. Dənizdən gələn soyuq külək üz-güzünü qovururdu, amma bunlar vecinə deyildi. Sadəcə addımlayırdı... Kənardan baxan hara getdiyini bilmədiyini düşünərdi, amma biraz getdikdən sonra uzaqdan o köhnə tikili göründü. Amma deyəsən ağac qurumuşdu, sadəcə qaralmış gövdəsi görünürdü. Birdə ordakı silalı adamlar... Sənəm onu gözlədiklərini bilirdi, lakin yenə də addımlamağa davam edirdi....
*******
Yeddinci və sonuncu hissə: Əlvida, mən heç kiməm.

“Lahiyə “S”... Onun nə olduğunu öyrənməyi elə istəyirdim ki, onsuzda bildiyim heç ağlıma belə gəlmədi. Mən ordaydım, onun içindəydim, bilirdim. Aleksandr İvanovun İncilindəki sxemalar, mühəndislər, alimlər, elm, texnologiya və ən əsası Eminin irsi istedadı- cavab çox sadə idi. Lahiyə “S” bir...”
- Oou, xanım “S” axırki təşrif etdiniz.
Sənəm gözlərini yerdən qaldırdı. Qarşısındakı