ı adamı diqqətlə süzdü. Həqiqətən də o əzəmətli otaqdan kənarda çox cılız görünürdü. Qocanın son iki gündə daha da arıqlayıb, cılızlaşdığı Sənəmin gözlərindən qaçmadı. Deyəsən onu yaman qorxutmuşdular. Üzünə qonan təbəssüm bir anda silindi. Onlar- yəni o və Yusubov... Gözlərini qocaya dikib, kəskin tonda dedi:
- Burdayam. Nə istəyirdinsə al.
Qoca gülümsəsə də, gözlərindəki biclik qarışıq qorxu hiss edilirdi. Başı ilə yanındakı adamlardan birinə işarə verdi. Adam yaxınlaşıb Sənəmin üstünü axtardı. Əllərini lazım olandan çox dolaşdırması Sənəmi hirsləndirsə də, tək kəlimə etmədi. Axır ki, adam silahı tapıb, özünə götürdü. Deyəsən bundan sonra qoca rahatlaşıb, arxaya çevriliyib köhnə tikiliyə girdi. Onun ardınca da Sənəm. Tikilinin içi də çölü kimi köhnə və dağınıq idi. Lakin birdən Sənəmin necə olduğunu anlamadığı şəkildə qumdan döşəmə aralandı. Ancaq qum açılan qapının kənarlarından axıb, aşağı enən pillələri göstərdikdən sonra dəmir mexanizmanı gördü. Etiraf etməliydi, özü bu girişi əsla tapa bilməzdi. Silahlarını ona tuşlayan adamlara fikir vermədən, qocanın arxasınca pillələri enməyə başladı...
“ Addımladıqca bu yer daha tanış gəlir. Kəskin dəniz qoxusu, metal soyuqluğu, ayağının altındakı qumdan döşəmə... Hər şey o qədər tanışdı ki, o qədər doğma... Ey, ya əvvəlki həyatımda mədən işçisi idim, ya da bu həyatımda burda çox olmuşam. Biraz daha və hər şeyi öyrənəcəm. Kim olduğum, nə olduğum və niyə olduğum. Sadəcə biraz daha. Biraz daha və mən kim olduğumu bilərək öləcəm. Eh, keşkə arasında biraz vaxt olsaydı. “Bil və öl” oyunu çox sıxıcıdır.”
Qaranlıq tunelin sonunu geniş bir otağa çıxdı. Sənəm geriyə çevrilib, gəldikləri yerə baxmaq istəsə də, kürəyinə dirənən silah onu saxladı. Arxaya baxa bilməyəcəyini görüb, qabağındakı iri qapını süzdü. Adi, dəmir bir qapı idi sadəcə. Gözucu qocaya baxdı. Deyəsən o belə düşünmürdü, çünki qapıya nifrətlə baxırdı. Başı ilə adamlarına işarə edib, dedi :
- Bu qapını aça bilsən yaxşı olar.
Arxadan Sənəmi birisi