itələdi. Arxaya baxmasa da, hansı olduğunu təxmin edə bilirdi. Bu dəfə də, dişlərini sıxıb dözdü. Lakin gələn dəfə bir dənə ilişdirməyə söz verdi özünə. İləri yeriyim, qapıya yaxınlaşdı. Adi, dəmir qapı idi. Amma nəmli dəniz havasına rəğmən üstündə bir parça belə olsun pas olmaması qəribə idi. Əlini qaldırıb, barmaq uclarını qapıya toxundurdu. Gülümsəyib, əlini basdı...
“Lahiyə “S” bir... kompyuterdir...”
Yanılmamışdı, bu adi qapı deyildi. Toxunduğu qapı gözlədiyinin əksinə isti idi və barmağının ucları dəmirin içindəki titrəyişi hiss edə bilmişdi. Birdən qapının kənarı işıqlanmağa başladı. Əlini qoyduğu yerində işıqlandığını görüb, geri çəkilmək istədi. Amma özünü dayanmağa məcbur etdi. Qapıdan çıxan içıq onun üzərində gəzərkən, qocanın arxadan deyinməsini eşidə bilirdi.
- Bilirdim! O axmaq parol olaraq öz qızını qoyub! Deməli ağlı hələ də üstündə imiş, o qədər dərma...
Qoca birdən səsini kəsdi. Deyəsən çox şey danışmışdı. Sənəm isə hələ də tərpənmədən dayanmışdı, bunun bitməsini gözləyirdi. Birdən əlinə bir şey batdığını hiss edib, cəld geri çəkdi. Qapı gurultulu bir səs çıxarıb, yana doğru açıldı. İçəridən gələn gur içıq Sənəmin gözünü qamaşdırsa da, əlinə baxmağa davam edirdi. Əlinin ortasında, kiçik bir yaradan qan sızırdı. 1 dəqiqə əvvəl bu yaranın olmadığına and içə bilərdi.
“Açar...qanım imiş?! Demək buna görə Yusubov və Emin ona lazım idi. Amma yalnızca mənim qanım işə yaradı... Deyəsən açarın bu olduğundan heç o axmağın xəbəri yoxdu, yoxsa çoxdan qanımın son damlasına kimi çəkmişdi. Və onun dedikləri? Nə demək istədi? Necə yəni “ağlı hələ də üstündə imiş”? olmamalı idi? Yoxsa...”
- Gəl, bir iş daha görməlisən.
Sənəm fikirlərindən ayrılıb içəri addım atdı. Burası hər yerdən işıqlanan bir otaq idi. Genişliyini anlamaq mümkün deyildi, çünki bütün divarlar boyunca iri, üzərində işıqlar oynaşan alətlər vardı. Lakin qarşı divardakı böyük ekran qaralmış idi. Qoca ekrana baxıb, dodaqlarını çeynədi. Ona əsas lazım olanın bu olduğu bəlli idi. Geriyə