z yoxdur.
- Düzdü. Amma bir-birimizi öldürmədən öncə sevişə bilərik? Yəni keçən dəfə...
- Yox.
Emin küskün şəkildə çiyinlərini çəkib, mızıldandı:
- Niyə də yox? Əgər bu vəziyyət problemdirsə, 2 dəqiqəyə hamısının işini bitirib, burda yer hazırlaya bilərəm.
Sənəm yaşlı adamın belə onlara qəribə şəkildə baxdığını görüb, bezgin şəkildə ofuldayaraq dedi:
- Yox.
Emin:
- Sonra peşman olacaqsan.- dedi mənalı şəkildə. Səsi belə bayaqkından fərqli idi.
Deyəsən Sənəm bu işarəni anlamışdı. Gözlərini bir neçə saniyəlik yerə dikib, dedi:
- Bilirəm.- səsi titrəyirdi...
Güllə səsi geniş otaqda əks-səda verdi. Biraz əvvəl onların deyişməsindən istifadə edib, gizlətdiyi silahı çıxardan qoca, indi yerdə yatırdı. Başından dayanmadan qan axarkən, qıc olmuş əli hələ də silahı Eminə tuşlamağa çalışırdı. Emin bunu heç vecinə almırdı belə, onu narahat edən səsi eşidib çöldən gələcək adamlar idi. Az idilər, lakın hamısı yaxşı təlim görmüşdü. Qapıdan içəri ilk girənə güclü bir yumruq ilişdirib, silahı ona tuşladı. Bir saniyə belə tərəddüt etmədən tətiyi çəkib, digər gələnləri vurmağa çalışdır. Sənəm isə əlində silah donub qalmışdı. Eminin necə döyüşdüyünü görürdü. Əslində o da yaxşı nişan ala bilirdi. Bu məsafədən belə bir neçəsini vura biləcəyinə əmin idi. Amma birini öldürmək... Bax bu Sənəmi qorxudurdu. Emin hər tətiyi çəkdiyində, içində bir şeylər qırılırdı... Bəyaz divarlara qan çırtlamışdı. Qanın kəsif qoxusu otağın havasını daha da ağırlaşdırırdı. Emin ilk vuruşu ilə sadəcə yaralanan adam azca səndəliyib, avtomatı atıb, kiçik tapancasını ona tuşladı. Sənəm bunu görsə də, bir söz deməyə cəsarəti yox idi. Yaxşı ki, Emin vaxtında fərqinə varıb, geri çəkildi. Amma güllədən qaça bilmədi. Yaralanmış çiynini tutub, söyüş fısıldadı. O adama yaxınlaşıb, boğazından tutaraq silahı başına dirədi. Tətiyi çəkdiyində...
“Eyni bu otaq... Mən ikinci dəfədir ki, burdayam. Yadıma düşdü, xatırladım... Eyni bu ankı kimi yerdə meyitlər... Tanımadığım, ya da tanıdığım adamların