meyidləri... Bir qadın qışqıraraq onu saxlamağa çalışır, amma o mənim üstümə gəlir. Əlindəki silah... Dəhşət saçılan boz-mavi gözləri... Əllərinin boğazımı necə sıxdığını hiss edirəm. Ağrıyır, həm də çox... Amma ağrıyan nə belimdi, nə də boğazım. İnana bilmirəm. Deyəsən o adamı çox sevmişdim. Ağlayıram, o qadın qışqırmağa davam edir. O qorxunc boz-mavi gözlər isə mənə nifrətlə baxmağa davam edir. Alnımda hiss etdiyim soyuq metal... Gözləyirəm. tətiyi çəkməsini gözləyirəm. Biraz əvvəl gözümün qabağında bu adamları öldürdüyü kimi məni də öldürməsini gözləyirəm. Niyə mən sağam ki? Aha, xatırladım... “Ata” deyə qışqırdım və o dayandı. Niyə sadəcə o an dayandı?! O qadını döydüyündə, həmin adamları öldürdüyündə də “ata” deyə qışqırmışdım və dayanmamışdı. Niyə təkcə o an dayandın axı? Sadəcə tətiyi çəkəcəkdin və mən bu an bunları etməli olmayacaqdım “ata”... Məni sağ qoydun, amma lənətini mənə də yoluxdurdun ata. Təbriklər, qızın da indi yolundan gedəcək...”
Emin yanağını sıyırıb keçən gülləni hiss edib diksindi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Fərqinə varmadığı birisinin arxada yıxıldığını görüb, qabağa baxdı. Sənəm silahını tuşlamışdı. Onun atəş açdığı bəlli idi. Lakin gözlərindəki ifadə... Sənəm əlindəki silahı bərk tutub iləri gəldi. Ona tərəf gələn adama bir təpik ilişdirib, tətiyi çəkdi. Adamın necə yerə sərildiyini bir müddət hipnoz olmuş kimi izləyib, cəld özünə gəldi. Biri daha gəlirdi. Lənət olsun, bunlar niyə bir-bir gəlmirdi ki? O biri ilə məşğul olarkən, digəri onu arxadan yaxalamışdı belə. Ayaqqabısının dabanı ilə ayağını tapdalayıb, diqqətini dağıtmaq istədisə də, alınmadı. Belə kiçik nömrələrə gəlmirdilər. Silahını aşağı salıb, tətiyi çəkdi. Adamın ağrıdan gücsüz düşdüyünü hiss edib, dirsəyi ilə vurdu. Geri-geri səndələyən adam tabancasına əl atmağa macal tapmamış, Emin onu vurdu. Sənəm də, bayaq məşğul olduğu adamı vurduqda, daha heç kim qalmadı. Yerdəki meyidlərdən başqa.
Emin Sənəmə baxmadan hələ də can verən qocanın üstündən keçərək iləri yeridi.