. Əlini lövhəyə qoyub, heç bir şey olmamadığını görüb gülümsədi.
- Bunun da açarı sənsən hə? Sənin nəyin? Barmaq izin? Gözlərin? Yoxsa qanın? Hansı olduğunu dəqiq bilmirəm, amma sən ölü olsan belə bunu aça bilərəm.
- Mənsiz aça bilməzsən ama hə?
- Elektron dahi ola bilərəm, amma bu məndən daha dahi birinin əsəridi. Tək bu kompyuterin özü belə dünyanın ən böyük icadı ola bilər. Dənizin altında, sonsuza qədər işləyə biləcək bir super kompyuter. Əsla paslanmayacaq detallar, bir möcüzə kimi baxılan ikilik yox, 9luq sistem*, soyuq dəniz suyu ilə soyudulan sistem blokları... Bu möcüzənin gizli qalması axmaqlıqdır.
- Amma bu “möcüzə” milyonlarla insanın heyatını təhdid edən silahdır.
Emin güldü.
- Sevişməni yarıda kəsən birinin belə deməsi... Biraz pozitiv bax, bununla sözün əsl mənasında dünyanın hakimi ola bilərik.
- Ya da Əzrayılı.
Ortalığa bir müddət sakitlik çökdü. Sadəcə qocanın xırıltıları bu sükutu pozurdu. Emin birdən arxaya çevrilib, əsəbi şəkildə qışqırdı:
- Ulama!
Tətiyi çəkməsi ilə, qocanın səsini kəsməsi bir oldu. Yarı açıq qalmış gözlərində hələ qorxu qarışıq hiyləgərliyi görmək olurdu. Sanki o ikisinin bu halda olmasına sevinirdi. Emin silahını yuxarı qaldırıb, Sənəmə tuşladı. Sənəm ondan əvvəl onu nişan almışdı. İkisi də qarşısındakının ilk tətiyi çəkməsini gözləyirdi sanki...
- Sevişmə təklifim hələ də keçərlidir.
- Qalsın.
- Gülməlidi hə? Görəsən atalarımız da eynən bu halda idilər?
Sənəm gülümsəyib, kinayə ilə dedi:
- Inanmıram ki, bir-birlərinə sevişməyi təklif ediblər.
- Əmin olma buna. Cazibən irsidirsə, atamı qınamaram şəxsən.
İkisi də güldü. Amma Sənəm Eminin gözlərindəki qaranlıqı görmüşdü. Silahın səsi qulaqlarında uğuldadı. Yarımçıq kəsilmiş gülüşü hələ də dodaqlarında idi. Qarnındakı kəskin ağrını hiss edib, əli ilə tutdu. Barmaqlarının arasından sızan qanın istiliyini hiss edə bilirdi. Amma bu yara onu öldürməzdi. Gülümsədi. 6 addımlıq məsafə, gözlərini qırpmadan öldürə bilən biri və son atışı sadəcə