görünməyə çalışırdı. Amma alnından axan tər, tezləşən nəfəsi, titrəyən dodaqları çox, olduqca çox qorxduğunu bəlli edirdi. Birdən gözlərini geniş açıb tavana zillədi. Yuxunun bitdiyinə inana bilmirdi, hələ də nəfəs almaqda çətinlik çəkirdi. Sonunda özünə gəlib yorğanı üstündən atdı. Ayaqlarını çarpayıdan sallayıb, soyuqluğu bədənini gizildədən döşəməyə toxundurdu. Bədəninə yayılan soyuqluq onu sakitləşdirirdi. Əlləri ilə tərdən boynuna yapışmış saçlarını ayırıb, bir yerə toplamağa çalışdı. Nəfəsi normallaşmağa başlayırdı. Amma gözlərini hər yumduğunda o boz mavi gözlər və alnına dayanmış silahın soyuqluğunu hiss edirdi sanki. Artıq yata bilməzdi, ayağa qalxıb işiqları yandırmadan otaqda gəzişməyə başladı. Hər dəfə eyni yuxunu gördükdən sonra yata bilmirdi... Kürəyindəki yara izinin sızıldaması isə onu daha çox incidirdi... Ən pisi isə o bu yuxunun mənasını bilmirdi...
Səhər olsa da, qara buludlardan Günəş görünmürdü. Bakının küşələri yenə buz qədər quru və soyuuq idi. natəmiz küçənin səssizliyini addım səsləri pozurdu. Sənəm kələ-kötür yolda hündürdaban ayaqqabılarla yeriməyə çətinlik çəkmirdi, çünki artıq öyrəşmişdi. Binaya girmək üçün tələssədə, qapının ağzındakı Rasim dayı ilə salamlaşmaq üçün dayanmalı oldu. Soyuqdan qurumuş dodaqlarına yarımçıq bir gülümsəmə yerləşdirib dedi:
- Salam Rasim dayı.
Rasım dayı səsdən diksinib, yağlı gövdəsinə uymayan cəldliklə döndü. Əlindəki siqareti cəld yerə atıb, saralmış dişlərini açıqda qoyacaq qədər böyük bir glümsəmə ilə:
- Salam, salam. Necə...-birdən Sənəmin az öncə nə dediyini dərk edib, qaşlarını çataraq:
- Yenə dayı?
“ Aha, dayı. Sən məni hər görəndə sanki çilpaqmışammış kimi baxmağı tərgidənəcən dayı. Ayı demədiyimə şükr et sən. Insanlar bəsit varlıqlardı, amma kişilər daha bəsit. Adi geyimli, ən adi bir qadın belə onları meymuna çevirə bilirsə, dekolteli cazibədar bir qadının nələr edə biləcəyini təsəvvvür edə bilmirəm. Amma qadınlar? Dünyanın ən cazibədar kişisi belə onun çay pulunu ödəməyə məcbur edə