telefonu masanın üzərni atıb, kresloya yayxandı. Alnında tər puçurlanmışdı... Əlini yeni təraşlanmış üzündə gəzdirib, gözlərini yumdu. Çiyinlərində daşıyacağından ağır yük olduğu bəlli idi. biraz özünə gəlib, ayağa qalxdı. Divara söykənmiş şkafa yaxınlaşıb, bir qovluq götürdü. Dəfələrlə açdığından, əzbərə bildiyi yerdən açdı. Təkrar-təkrar oxudu, amma əmin idi bir şeyi gözdən qaçırdığına. Qovluqdakı vərəqə boş-boş baxsa da, işin içindən çıxa bilmirdi. Yüngülcə ofuldayıb, əsəbi şəkildə pıçıldadı:
- Səndə nə var axı belə qeyri-adi?!
Qovluğun üst küncünə ilişdilimiş şəkildəki Sənəm təbii olaraq buna cavab verə bilməzdi...
Ikinci hissə: Ölülərin günahı-dirilərin məsumluğu....
Kiçik mənzil həmişəki kimi soyuq idi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) 2 nəfərlik masanın üstündəki boş konserva qutusuna baxılsa, Sənəm yemək bişirməkdə usta sayılmazdı. Təmizləməkdə də həmçinin... Çarpayısına uzanıb, gecə lampasını yandırıraq qovluğu oxumağa çalışırdı. Amma maraqlı heç nə tapa bilmirdi. Əslində yalandan bir şeylər qaralayıb, qovluğu bağlamalı idi. ürəyində yenə Yusubova yağlı bir söyüş deyib, qovluğu çarpayının digər tərəfinə atdı. Ayağa qalxıb, aynanın qarşısına keçdi. Linzalarını çıxarmadan yuyuna bilməzdi. 10 saniyə sonra artıq yenə ürküdücü boz-mavi gözlərinə sahibdi. Köynəyini də soyunmaq istəyirdi ki, bədənindən bir gizilti keçdi. Səbəbini bilmədən cəld pəncərəyə tərəf döndü. Qeyri-iradi yaxınlaşıb, pərdəni araladı. Binanın yanındakı ağaca söykənmiş qara kapuşonlu biri sanki onun mənzilinə tərəf baxırdı. 1 saniyəlik göz-gözə gəldilər... Sənəm nə olduğunu anlamağa macal tapmamış pəncərənin şüşəsi çilik-çilik oldu. Geri çəkilməyə belə vaxtı olmamışdı. Çölə baxdıqda həmin adamın yox olduğunu gördü. Dərindən nəfəs alıb, özünə gəlməyə çalışırdı ki, yanağından axan bir istilik hiss etdi. Əlini yanağına toxundurub, baxdıqda belə qanın ondan axdığına inan bilmirdi. Arxasını döndükdə divara girmiş gülləni gördü. Bulanıq beynində hər şey aydınlaşmağa başlayırdı...
“ Mən