n vuruldum... ilk gülləmi almağı səbirsizliklə gözləyirdim, amma gözəl üzümü məhv etməsini yox. Həm...həm niyə mən? Bir təsadüf? Səhv salıblar? Mümkün deyil, üzümü gördü. Bəs niyə mən? Niyə? O kim idi? Tək eşitdiyim şüşənin qırılması səsi idi. əgər güllənin səsi gəlsəydi qonşular yenə məşq elədiyimi sanıb, evimə tökülüşmüşdülər. Susdurucu? Amma bu çox məntiqsiz, bu qədər uzaq məsafədən susdurucu istifadə etmək nəyə lazım? Anlamıram... Yenə anlamıram...”
Səhər Sənəm bu dəfə Rasim dayının yanında xəbərsiz keçib getdi. Içəri keçdikdə Yusubovla qarşılaşıb, onu qabaqladı:
- Qovluğu oxudum, elə indicə qızla danışmağa gedəcəm.- deyim, Yusubovun diqqətlə yanağındakı kiçik yapışqana baxdığını görüb fikrini dağıtmaq üçün cəld dedi:
- Bu Rasim dayıya da bir qulaq burması lazımdı. Yanından xəbərsiz mən yox, canlı bomba bir terroristdə keçə bilərdi. Əminəm fil sürüsü belə keçsə ruhu duymaz.
Yusubov gülümsəyib:
- Məncə o sizin sözünüzə daha çox qulaq asar.- deyib, əli ilə yanağını işarə edərək:
- Bu nədir? Yoxsa sızanağı belə gizləməyə çalışırsız? Ax siz qadınlar...
Sənəm Yusubova hər şeyi danışmaq istəsə də, üzündəki kinayəli təbəssümü görüb fikrini dəyişdi. Süni bir gülümsəmə ilə:
- Aha, sızanaq.- deyib, onun yanından keçib öz masasından bir-iki kağız götürdü.
Tək kəlimə etmədən yenə onun yanından keçib, binadan çıxdı.
Onun çıxması ilə Yusubovun üzündəki kinayəli təbəssüm silindiş qaşlarını çatıb, cəld otağına girdi. Cibindən telefonu çıxarıb, nömrəni tələsik yığdı. Həyacan qarışıq qəzəb hiss olunan səsi ilə bir cümlə dedi:
- Biz belə danışmamışdıq...
- Bunu öz iradənizlə etdiyinizi əminsiniz?
- Bəli.
- Ətrafınızdan hər hansı mənəvi təyziq görməmisiz? Yəni hər mənada. Cinsi belə ola bilər.....
- Bu nə axmaq suallardı verirsiz? Başqa işiniz yoxdu?
Sənəm əlindəki qələmi yorğanın üstünə qoyub, diqqətlə xəstəxana çarpayısında uzanmış qıza baxdı. Qızın yaşı uzağı 18-19 olardı. Solmuş üzünə rəömən qara gözləri və bişimli dodaqlarından gözəlliyi hiss