olunurdu. Çatılmış qaşları isə həqiqətəndə Sənəmin suallarından bediyini və hirsləndiyini göstərirdi...
“ Özünü öldürməyi belə bacarmayacaq qədər axmaq bir yeniyetməyə suallar verməkdən başqa işim yoxdu! Zəif iradəli insanlardan zəhləm gedir, xüsusəndə yeniyetmələrdən. Yəqin 1 aylıq sevgilisi bunu atıb deyə, bu acıya dözə bilməyib intihar edib. Of, oralarda bir yerdə insanların bağırsaqların çıxarıb, boyunlarına dolayırlar, mənsə burda yeniyeymələrin danlağın götürü rəm. O yaşıl gözlü ifritin planlarıdı hamsı!”
Sənəm düşündüklərinin əksinə gülümsəməyə çalışıb, sakit səslə:
- Bitdi onsuzda. Mən məcburam bu sualları verməyə. Sağ olun.- deyib, ayağa qalxıb qələmini götürmək üçün əyildi.
Qovluğuda qoltuğuna qoyub, otaqdan çıxmaq istəyirdi ki, içəri biri girdi. 20-22 yaşlarındakı gənc oğlan Sənəmin rəsmi geyimini görüb geri çəkildi. Bir anlıq qızla göz-gözə gəlib, ona ittiham edərmiş kimi baxdı. Sənəmin sakit ifadəsini görüb, özünə gələrək gülümsədi. Bir addım qabağa gəlib, asta səslə dedi:
- Məncə onu çox yormayın. Olub keçib, birazdan evə aparacağıq.
Sənəm oğlanı başdan ayağa süzüb, qaranlıq görünən baxışlarından xoşlanmadı. Qarabuğdaı üzündə qeyri-adı bir şey yox idi, sadəcə gözləri həddən artıq tutqun və soyuq idi... Geyimindən varlı və modabaz olduğu hiss olunurdu.
- Siz kimsiniz?
- Eee, mən nişanlısı. Yəni gələcək nişanlısı. Işiniz bitdisə gedə bilərsiz.
Sənəm oğlanın səsindəki əmranə tondan xoşlanmayıb qaşlarını çatsa da, bir şey deməyib qapıya tərəf yönəldi.
“ Burda deyəsən heç kim polisləri sevmir. Yəni doğrusu özüm də polis olmasam, mən də sevməzdim. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Paltarımız ürküdücü, birinin evinə gəldikdə şokolad yox, qandal paylayırıq, bəzilərimizin göbəyi beynin kubu qədər və ən əsası -ən ağılsızları başa keçirirlər. Mən bu möhtəşəm zəkamla boş işlərlə əlləşərkən, o müdirimiz qıt zekası ilə kim bilir hansı cinayətkarları çölə buraxdı. Bəzən polis olduğuma peşman oluram, hamı səndən qorxur. De ha, o uşaqda məndən qorxdu...