. Məndən qorxmadı ki, o məndən qorxmadı...”
Sənəm dabanı üstə fırlanım artıq çıxdığı xəstəxana binasına tərəf baxdı. Beynində yenə bir şeylər yerinə otururdu. Yenidən qayıdıb suallar vermək istəsə də, özünü saxladı. Təkrar suallar verməsinin bir faydası olmayacağını bilirdi. Daha yaxşı olanları vardı. Üzündə bir gülümsəmə ilə avtobus dayanacağına gedərkən, arxasınca bir kölgənin süründüyünün fərqində belə deyildi...

Yusubov kiçik otağında o başa, bu başa vurnuxurdu. Telefonun digər ucundakı şəxsə çox əsəbləşdiyi bəlli idi. Heç kimin eşitməməsi üçün səsini yüksəldə bilməsə də, boğunuq səsindən qəzəb hiss olunurdu:
- Bunu etməyəcəksən... məlumatın azlığının mənə dəxli yoxdur... nə inamını qazanmaq? əlinə silah keçsə vurar məni! Dəxli yoxdu, sən ehtiyatlı ol... mənə qulaq as, məhv etmə bu işi... nə? Hardasan? Bax əgər zarafat edirsənsə... Alo? Alo?!
Yusubov əlindəki telefonu masanın üstünə atıb, alnını ovxalamağa başladı. Boynundakı damarlar belə əsəbdən şişimişdi, amma əlindən heç nə gəlmirdi. Qapının arxasından səslər gəldiyini eşidib, Sənəmin gəldiyini anladı. Cəld o soyuqqanlı halına bürünüb, otaqdan çıxdı.
- Bitdi Sənəm xanım?
Sənəm başını qaldırıb, Yusubovun kinayə ilə gülümsəyən üzünü gördü. Zorla gülümsəyib, yenə əlindəki kağızlara diqqətlə baxmağa davam etdi. Onun bir cavab almadan əl çəkməyəcəyini anladıqda isə, soyuq şəkildə dedi:
- İntihar şübhəlidir, çünki qız tibb instudunda oxuyur.
- Əlbətdə, tarix boyu heç bir həkim intihar etməyib, hipokrat andının birinci maddesi: əsla intihar etmədir onsuzda.
Sənəm başını qaldırıb, Yusubova sərt şəkildə baxdı.
“ Yenə anlamadı. Bir tibb instudunda oxuyan biri hansı dərmanların onu öldürəcəyini bilməli idi. İnsan psixologiyası çox bəsitdir. Özünü öldürmək təkcə ziflik deyil, eyni zamanda məzhəkədir*. Biləklərini kəsmək birini qorxutmaq, “bunu edə bilərəm” deməkdir, asmaq ancaq buna məcbur olanların və əslində istəməyənlərin işidir. Yüksək bir yerdən atmaq isə ancaq ölümü hiss etmək istəyənlərin,