etmirdim. Hanı silahlar? Hanı cinayətkarları qovalamaq? Burda durub axmaq məsələləri köçürürəm sadəcə. Nə imiş, qonşusu söymüşmüş. Sən də götür bıcaqla, biraz hərəkət olsun! Sıxıcı.... burdakı hər şey sıxıcı!
- Ehm.
Sənəm başını qaldırıb, masasına olduqca yaxınlaşıb ona baxan gənc oğlanı gördü. Əsəbi şəkildə gözlərini süzdürüb, işinə davam etdi.
“ al sənə bir uşaq-muşaq daha. And içirəm bu da məhəllə uşaqlarından şikayət etsə, masadan tullanıb boynunu qıracam. Bu həftə 3-cü oldu.”
Oğlanın hələ də ona baxdığını hiss edib, başını qaldırdı. ən soyuq ifadə ilə:
- Kimsən?
- Daha asand bir sual versən, bəlkə cavablaya bilərəm.
- Iki üstə gəl iki?
- Biraz daha az gülməli.
- Ey, belə asan suala belə cavab verə bilməyən birinin, zarafat anlayışımı biləcəyimi gözləmə.
- Bunu belə, bilməyib başqasından soruşan birinin, qarşısındakının zarafat anlayışını anlamasını gözləmirdim.
Sənəm gözlərini qarşındakının kinayəli bir təbəssümlə parıldayan gözlərinə dikib, dişlərini sıxdı.
“ Masamdan atılıb, boynunu qırmaq istədiklərim arasında birinci yer! Görəsən bunu öldürsəm cəza düşər? Insan belə sayılmaz ki, bu. Hələ gözləri, iyrənc! Yaşıl rəng, zəhər rəngi. Keşkə bizdə o qədim yaşıl gözlüləri lənətli sayan xalqlardan olsaydıq. Rahat-rahat öldürərdim indi. Sakit, böyük ehtimalla sadəcə məktəblidi, bu qədər aqressiv olma Sənəm.”

Sənəm özünə təlqini bitirib, gülümsəyərək nə isə demək istəyirdi ki:
- Ah, demək gəldiz leytenant Yusubov. Sizi bu qədər tez gözləmirdim. Sənəm xanımla da tanış olmusuz? Nə gözəl, bir yerdə işləyəcək insanlar mehriban olmal, qaynayıb-qarışmalı.
Yusubov Sənəmin masasından əllərini çəkib, arxaya çöndü. Qısa boylu, yekə qarınli və üzündən yaltaqlıq hiss olunan adama bir neçə saniyəlik baxıb, gülümsədi:
- Bir yerdə? Deyəsən mən qadınlarla işləməyəcəyimi bildirmişdim. Dırnaqları qırılmasın deyə əlinə qələm almayan birinə silah vermək axmaqlıqdır.
“ Ha? Qələm ala bilərəm əlimə, tək hərəktələ şahdamarına batırmaq üçün. Bir dəqiqə,