r bəlli olurdu. Dərindən nəfəs alıb, açarı kilidə saldı. Mümkün qədər səssiz şəkildə açmağa çalışıb, qapını araladı. Kiçik mənzilə qapının aralığından baxıb, ehtiyatla bir addım atdı. Heç kəsin olmadığına əmin olub rahat şəkildə nəfəsini buraxdı. Instinqi bu səfər onu aldatmışdı. Pencəyini çıxarıb, çarpayının üstünə atdı. Linzalarını çıxarmaq üçün aynaya yaxınlaşdı, amma gözlərini aynadakı əksinə zilləyib donub qaldı. Dabanı üstə fırlanıb, hamam otağına tərəf yaxınlaşdı. Əlini qapının dəstəyinə atıb, aşağı çəkdi. Açdığı an gördüyünə təəccüblənmədi. Qalib gəlmiş kimi gülümsəyib, pıçıltıya bənzər səslə dedi:
- Salam. Səni yenə görəcəyimi bilirdim...
- Salam. Səni yenə görəcəyimi bilirdim.
- Cinayətkarlar həmişə cinayət yerinə geri dönər?
- Həm o, həm də yarımçıq bir işin var. Elə deyil?
Sənəm gözlərini bir saniyə belə olsun qarşısındakı qara kapuşonludan ayırmadan beynində planlar qururdu. Arıq bədəni və solğun üzü ilə bu adam o qədər də güclü görünmürdü. Amma, daha dünən o qədər məsafədən “xəbərdarlıq” atışı edən birini xəfifə almaq olmazdı. Üzünə tökülmüş qara saçları belə, parıldayan gözlərini gizlədə bilməyən bu adamın qoxulu bir havası var idi. Sanki təhlükənin insan formasına bürünmüş halı idi. Oğlan bir addım irli gəldi. Sənəm nə qədər özünü cəsur göstərməyə çalışsa da, refleks olaraq geriyə çəkilməsini dayandıra bilmədi...
- Qızları gecə vaxtı qorxutmaq yaxşı iş deyil. Bəlkə mən gedim?

“Ha. Məni qorxaq bir qızcığaz olaraq görürsən yəni. Bu qədər asan deyil cənab. Mən dünən ölümün gözünün içinə baxmiş biriyəm, bu gün ondan qorxmayacam. Yaxşı, biraz qorxa bilərəm. Amma qorxu insanda adrenalini artırır, adrenalin nəfəs almanı və ürək döyünməni sürətləndirir. Bu daha çox qan, oksigen demekdir və daha çox oksigen-daha sürətlə işləyən beyin. Mənə əsla qalib gələ bilməzsən. Hə, birdəki tumbanın daxılında silahım var.”
Sənəm planın verdiyi əminliklə bir addım yaxınlaşıb, qarşısındakı oğlanın gözlərinə baxmağa çalışaraq dedi:
- Biraz daha qal. Bir