, sol əlindəki gülləri yerə boşaldıb, birini düşmədən tutdu.
- Və güllələr. Getdiyim yerde ilk topladığım şey güllələrdir.
Sənəm silahlı adamın qarşısında boş bir silahla dayandığının fərqinə varıb, nə edə biləcəyini düşünməyə başlamışdı ki, oğlan çoxdan qapı əvəzinə açıq olan pəncərədən atılmışdı. Sənəm bu an, onun bunu necə etdiyini düşünəcək halda deyildi, onun dayandıra bilmədiyi üçün özünə çox qəzəblənmişdi...
Köhnə binanın divarlarında əks-səda verən addım səsləri birinin tələsdiyindən xəbər verirdi.(Müəllif: Cəmilə Məmmədli) Pillələri üç-üç çıxan bu adam üçüncü mərtəbiyə çatdıqda cibindəki telefon titrədi. Bir anlıq dayanıb, nəfəsini dərməyə çalışaraq telefona baxdı. kiçik ekranda bir yazı yanıb sönürdü “Bitdi”. Bu belə onun rahatlıqla nəfəsini verib, məhəccərə söykənməsinə bəs etmişdi. Amma yenə də, tünd yaşıl gözlərindəki narahatlıq hiss olunurdu...
“ Özünə hədsiz inam insanın düşmənidir, çünki səni olduöundan güclü görünməyə məcbur edir. Insanların həmişə özündən razılarla problemi vardır. Burnu yuxarıda, boşboğaz, heç nəyi olmamalarına rəğmən lovğa olduqlarını. Əslində özləri də her şeyləri olsa belə, “tevazökar” qaldıqlarını düşünüb görünməmiş özündən razılıq edərlər. Mənim problemim gücünün, edə bildiklərinin fərqində olub, amma bunu gizli tutanlarla. Görünüşünə baxanda nə ağlı, nə casərəti yoxmuş kimi görünən biri öz evimdə mənə qalib gəldi. Bunu əsla unutmayacam...”

- Xanım burda neynirsiz?
Sənəm xəyal aləmində ayılıb, onun qolundan tutan orta yaşlı qadına baxdı. Sevimli bir gülümsəmə ilə özünü bağışlatmağa çalışıb, dedi:
- Bir qohumumuz indi çıxacaqda, sürpriz etmək istəyirəm. Bağışlayın.
Qadın Sənəmin səmimi gülümsəməsinə qarşılıq gülümsəyib aralandı.
“Dünən soxulcana bənzər birinə uduzuram, bu gün adamları güdüb, qocalara yalan deyirəm... Daha nə qədər alçalacam görəsən. Sabah yəqin qulaq falına çıxıb, uşaqların əmziyin oğurlayacam...”
Xəstəxanadan gözlədiyi adamların çıxdığını görüb, diqqətlə izləməyə başladı. Tam istədiyi