kimi, qızla oğlan danışaraq gəlirdilər. Lakin məsafə olduğundan heç nə eşidə bilmirdi. Biraz daha yaxınlaşsa, tanına bilərdi. Lakin qızın çox əsəbi olub, oğlana üz vermədiyi bəlli idi.
“Hah! Ifritənin tək polislərlə problemi yoxmuş, hər kəsə beləymiş. Bu oğlan necə ona dözür. Heç oğlanda bir şeyə oxşamır yəni. Amma maşınına bax...”
Sənəm oğlanın qız üçün olduqca bahalı bir avtomobilin qapısını açdığını görüb, bütün ümidini itirdi. Şübhələrini döğru çıxardacaq, hətda şübhələndirəcək heç bir şey tapa bilməmişdi. Təslim olub, getmək istəyirdi ki, bir şey diqqətini çəkdi. 1 saniyə belə çəkməyən bir şey ona istədiyi səbəbi vermişdi artıq. Gülümsəyib, gecikmədən işinə tələsdi...
“ insanlar həmişə yalan deyər, amma bədənləri deməz. Birini seviriksə, bədənimiz bunu hiss etdirər, nifrət ediriksə, bunu da. Arzulamaq haqqında danışmayaq belə... Bir insanın sənə toxunmasını istəmirsənsə, özünü çəkmən normaldı. Amma özünü qeyri-iradı, refleks olaraq çəkmək... Bu böyük travmada, qorxudan xəbər verir. Eyni ilə indi oğlanın onun maşına minməyə kömək etməsindən belə qorxaraq çəkilən qız kimi... Yeniyetmələrdən zəhləm gedir. Biri onlara bir şey etdikde öz kiçik dünyalarında şişirdib, dərd halına gətirərlər. Söhbət tərk edən sevgilidirsə, bütün rəfiqələrinin başını şişirtməyi bilirlər, amma birinin səni zorlaması əsla. Bunu tək içində yaşayıb, gəbərməlisən. Axmaqlar...”
Sənəm cəld addımlarla kiçik binaya girib, bir-başa Yusubovun otağına girdi. Onun əlindəki telefonu qilağından kənara edib, əsəbi şəkildə ona baxmaslna gülümsəyərək qarşılıq verdi.
- Bilirəm, qapını döyməliydim. Amma sizə o intihar edən qız məsələsini həll etdiyimi demək istədim.
- Lap yaxşı. Amma bunu qızın uşaqları olduqdan sonra bele edə bilərdiz.
Sənəm bunun yenə Yusubovun heç bir mənası olamyan zarafatlardan olduğunu sanıb, gülümsəməyə çalışaraq:
- Anlamadım?
- Anlamamağınıza təəcüblənmədim. Qız sabah nişanlanır. Bağlayın artıq qovluğu. Varlı sevgilisi onu tərk edib deyə dərman içib. Amma