a bundan sonra barışıblar və nişanlanırlar. Siz qadınlar çox hiyləgər və yavaşsınız.
- ....
Yusubov Sənəmin təəccübdən donub qaldığının fərqinə varıb, səsəini biraz ucaldaraq:
- Sənəm xanım?
Sənəm eşitdiklərinin təsirindən çıxmağa çalışıb, gözlərini qırpışdırdı. Bir addım geri çəkilib, üzündə donub qalan soyuq bir təbəssümlə “mən çıxım”- eyib, otaqdan çıxdı.
“Axmaqlar! Həm bu qədər ağıllı, həm də bu qədər axmaq olmaq mümkündür? Səni zorlayan sevgilini qorxutmaq üçün öldürməyən dərmanlar içmək... Onu həbsxanalarda süründürmək əvəzinə, bir ömür onunla yaşamaq? Kimi aldadıram ki, əsla o “papnın gül balası” həbsə düşməyəcəkdi... 2-ci bir məğlubiyyət daha...”

Sənəm masasında oturub, əsəbi şəkildə qovluğu bağlamağa çalışarkən, Yusubov yarım qalmış telefon danışığını davam etdirdi:
- Bilirəm... Yəni ona deməliyik? Məncə tezdi hələ... artıq əminsiniz... odur... Yaxşı. Sabah hər şeyi biləcək!
*=dejavu- bu anı daha öncə yaşamışam hissi
Soyuq mavi gözlərin içindəki iztirab iliklərinə qədər hiss edə bilirdi. Qulaqlarında cingildəyən yalarışlar, qışqırıqlar... süd bəyazı otaqda gözünü qamaşdırmayan tək şey üzərinə doğru gələn kölgə idi. qorxmurdu... ətrafı bürümüş qan və barut qoxusuna rəğmən qorxmurdu. Zəif və incə qollarını gələn kölgəyə tərəf uzadıb, gördüklərinin yalan olmasını istəyirdi... Amma yenə alnında o sil...ahın soyuqluğunu hiss etdi. Belindəki dəhşətli sızlama ilə ayılıb, gözlərini geniş-geniş açdı. Yenə bədəini soyuq tər basmışdı. Özünü tanıdığından bəri gördüyü bu yuxu onu hələ də, ölümünə qorxutmağı bacarırdı. Dərin-dərin nəfəs alıb, sakitləşməyə çalışdı. Yenə yata bilməyəcəyini bilirdi, amma bu günki hadisələrdən elə yorğun düşmüşdü ki, yerindən tərpənmək istəmədi. Gözlərini tavana dikib, fikirləşməyə başladı...
“ Təkəm, tənhayam və özüm belə kim olduğumu bilmirəm. Bəlkə də, düşündüyüm qədər güclü deyiləm, ya da ağıllı. Of, mən kiməm ki? Bunun bəlkə milyonlarla adam öz-özünə soruşmuşdur, amma əminəm heç birinin həyatı mənim qədər boş