deyildir. Beynimdə yüzlərlə sula var və heç birinin cavabını bilmirəm. O adam niyə mənə atəş açdı? Evimə niyə girdi ki? Həm də, nə bir şey oğurladı, nə də mənə bir zərər...”
Sənəm xəyal aləmindən, ayrılıb ötəri diqqət etdiyi bir şəyə 10 dəqiqədir baxdığının fərqinə vardı. Bilərək etməsə də, refleksləri yenə ona kömək etmişdi. Tavanın divarla birləşdiyi küncdə gündüz gözlə görülməyən kiçik parlaqlıq vardı. Sanki şüşə parıltısına bənzəyirdi. Sənəm ayağa qalxıb, nə olduğunu öyrənmək istəsə də, ağlına gələn fikirlə onsuzda yarıaçıq olan gözlərini astaca yumdu. Bütün gecə onun nə olduğu haqqında suallar beynini gəmirsə də, yatmış kimi davranmağa davam edirdi...
-Sənəm xanım? Sənəm xanım?!
Sənəm cəld başını masasından qaldırıb, dikəldi. Qarşısında Yusubovun dayandığını görüb, xəyalqırıqlığı ilə başını aşağı saldı. Onun hələ də qarşısında dayandığına gördükdə, məcbur gülümsəyərək başını qaldırdı:
- Buyurun. Nə istəmişdiz?
Yusubov qucağındakı qovluqları onun masaına tullayıb, soyuq və əmranə tonda dedi:
- Bunları arxivdən tapdım. Kompyuterə keçirin və bu səfər yuxunuzda yox, ayiq ikən edin yaxşı?.
Sənəm gülümsəyərək başını yelləyib, onun arxasını çevirməsi ilə dil çıxardı. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Elə bu an Yusubov dabanı üstə dönüb, unutduğu bir şeyi deməyə hazırlaşırdı. Sənəmin az qala 10 sm çöldə olan dili ilə rastlaşıb dondu. Qaşlarını yüngülcə çatıb, yənə qəzəblə işıldayan tünd yaşıl gözlərini ona dikərək soruşdu:
- Neynirsiz?
Sənəm sonun da ayılıb, dilini içəri salaraq:
- Eee, səhər çox bibərli bir şey yedim, hələ də, ağzım yanır.
Yusubov inanmadığını bəlli edən baxışla ona baxıb, dilucu:
- Nəysə. Mən bəlkə axşamüstü olmadım.- deyib, otağına keçdi.
“ Əla! Bir ibtidai sinif uşaqları kimi dil çıxarmağım qalmışdı. Nələr olur mənə? Ordakı, evimdəki həqiqətən bir kamera idi? Yoxsa yene bu şübhəçi beynim mənə oyun oynayır? Axı kim məni izləmək istəyir. Daha doğrusu niyə? Mən axı biriyəm...”
Günortaya qədər işləyən Sənəm, beynini