i yeyib-bitiren suallardan can qurtarmağa çalışırdı. Amma nə qədər diqqətini işinə verməyə çalışsa da, dünən gecə gördüyünün xeyal yoxsa gerçək olduğunu fikirləşməkdən əl çəkə bilmirdi. Yenə başını qolları üstünə qoyub, düşünmək istəyirdi ki, masasına bir şeyin taqqıltı ilə dəyməsi ilə ayıldı. Cəld dikəlib, Yusubovu gördükdə içindən bəxtini söydü.
- Qurtarmağa az qalıb. Yəni əslində çox qalıb, amma bitirəcəm.
Yusubov anlamış kimi başını yelləyib, barmağını masanın üstnə qoyduğu meyvəli qatıq qabına toxunduraraq:
- Anladım. Bunu alın. Yuxusuzluğunuzun və ya “ağzınızın yanmasının” işinizə manə olmasına icazə verməyin.- deyib, çıxışa tərəf getdi.
Sənəm bu dəfə onun dəqiq getdiyinə əmin olduqdan sonra gözlərini süzdürdü. Qabı əlinə alıb, gülümsədi.
“ Əslində bu qədər sıxıcı, əsəb pozan, psikopat biri olmasa yaraşıqlı və sevimli biri. Biraz uşaq kimi tərəfi var. Bir dəqiqə... Bu nəlidi? Armudlu?! Heç kim armudlusunu sevməz ki! Moruqlu və albalılıların super olduğunu hər kəs bilir! Zəhləm getmiş xəsis...”
Sənəm bunları düşünərkən, meyvəli qatığı çoxdan bitirmişdi belə. Həm yorğun olduğundan, həm də Yusubovun getməsindən istifadə edərək çantasını da götürüb çıxışa getdi. Kimsəyə görünmədən çıxmağa hazırlaşırdı ki, Rasim qabağına çıxdı. Yenə böyük gövdəsinə yaraşmayan şitliklə irişib, Sənəmə yaxınlaşdı.
- Səni səni... Müdir gedib deyə, sən də qaçırsan? Valla elə mən də bütün gün burda dikilməkdən yorulmuşam.
“Bütün gün heç bir şey etməməkdən yorulmaqda istedaddır yəqin. Tayı-bənzəri olmaan istedad...”
- Siz də gedin deyəcəm amma, gecə növbəsi gəlməmiş gedə bilməzsiz hə Rasim dayı?
Rasimin qırmızı üzü bir daha qızardı. “dayı” sözünü sevmədiyini bəlli edən ifadə ilə:
- Sən də heç dəyişmirsən... olsun, səni evə ötürüb gələ bilərəm. Qız xeylağısan, tək getmənə ürəyim dözmür.
Sənəm süni şəkildə gülümsəyib, getməyə hazırlaşaraq:
- Ehtiyac yoxdu. Sağ ol. Həmişə tək gedib-gəlmişəm onsuzda.
- Amma axır vaxta burda çox gedə-güdə gəzir. Hamsının üzündən