avarılıq yağır. Vid-fasonlarıdakı mərsiyəxanlar kimi qaraya bürünüblər.
Rasimin son cümləsi ilə donub qalan Sənəm, geriyə çevrildi. Qaşları çatılmışdı və yenə ağlından bir şeylərin aydınlaşdığı hiss olunurdu...
Qara kapuşonlu uzaqdan Yusubovun gəldiyini görüb, gizləndiyi divarın arxasından çıxdı. əlləri cibindən, üzünə tökülmüş saçları arasından ona baxdı. Yusubov alnında puçurlanan təri əli ilə silib, günahkar bir səs tonu ilə dedi:
- Mən hələ deməyin tez olduğunu düşünürəm. Onun bizə köməyinin dəyib-dəyməyəcəyi şübhəlidir. Boş yerə riskə atırıq.
- Əmrlərə qulaq asıb-asmamaq öz işindi. Amma bilməməsinin, onun üçün yaxşı olduğunu düşünürsən, yoxsa özün üçün?
Yusubov qarşısındakının ağlından keçənləri oxumaq istəymişcəsinə ona zillənən baxışlarından əzildiyini hiss edib, qalstukunu biraz boşaltdı. Özündən əmin bir tonda:
- Onun üçün.
Qara kapuşonlu gülümsəyib, “onda otağndan uzaq tut”- deyə pıçıldayaraq, divarın arxasına keçdi. Yusubov onun də demək istədiyini anlamayıb, döyükdü. Birdən aölına gələn fikirlə, geriyə dönüb yeriməyə başladı. Getdikcə sürəti daha da artırdı...
“ Təsadüflər əsla var olmaz. Bu kainatdakı hər şey bir saatın çarxları kimi bir-biri ilə əlaqəlidir. Biri olmazsa, digəri də var ola bilməz. 26 illik həyatımın xatırladığım son 18 ili olduqca adi keçdi və son 10 gündə başıma gəlməyən qalmadı. Hər zaman istədiyim həyacanı, qorxunu və macəranı aldım. Amma bütün bunlar birinin gəlməi ilə başladı... Təsadüflərə inanacaq qədər səfeh deyiləm. Hələ tanımadıqlarıma inanacaq qədər...heç deyiləm! Hər kəs yalan deyər, hər kəs səni aldada bilər və hər kəsin bir sirri vardır. Görəsən sizin nədir?
Sənəm gözlərini qarşısındakı kompyüterə dikib, fikirləşirdi. Oturdu kreslo, qarşısındakı masa, divardakı rəflər... Burdakı heç nə ona aid deyildi. Onu təsəlli edən tək şey isə, əslində bütün bunların elə birbaşa dövlətə məxsus olması idi, Yusubova yox...
Kompyüterin açılması üçün lazım olan şifrəni tapa bilmirdi. Dəfələrlə ağlına gələn şeyləri