, kimlə işləmək? Leytinant?! Bu..bu...bununla?! Ha? Bu orta məktəb şagirdinə oxşayan tip..tipsiz, məndən üstündü?!”
Yusubov nə qarşısında yaltaqcasına irişən məmura, nə də gözlərini geniş açıb, ona baxan Sənəmə fikir vermədən koridorun sonundakı otağına keçdi. Bunu fürsət bilən yekəqarın cəld Sənəmə yaxınlaşıb, irişə-irişə:
- Görürsən də, uje süd uşaqların başımıza böyük gətirirlər. Yəqin hansısa şişkanın qohumudu. Amma ikimizdə bilirik ki, bu vəzifəyə mən layiq idim. 20 ilimi burda çürütmüşəm mən. Hələ dediyinə bax bunun. Bilirsənki mən həmişə sənin tərəfində olmuşam, sənin kimi arva..qadın polislərin sayı artmalıdı.
Sənəm gözucu üzündəki ifadədən niyyəti bəlli olan adama baxıb, ikrahla üzünü çevirdi. Dodaqucu:
- Rasim dayı, sən keç işinin başına.
Rasimin onsuzda köklükdən qızarmış yanaqları daha da, pörtdü. “ Dayı...dayı... nə qədər olar eee”- deyə deyinib, qapının ağzındakı yerinə keçdi. Sənəm gülümsəyib, “ körpünü keçənədək ayıya dayı deməliyəm” deyə pıçıldadı. Birdən səs eşidib, qapı tərəfə döndü. Içəri bir neçə adam girmişdi.( müəllif: Cəmilə Məmmədli) Bu həmişəki şikayətə gələn sakinlərə oxşasa da, içlərindən biri Sənəmin diqqətini çəkdi. Orta yaşlı, arıq, üzünü saqqal basmış bu adam nədənsə Sənəmin tüklərini ürpərdirdi. Çuxura düşmüş gözlərində anlaşılmayan pis bir baxış vardı. Sənəm dəstənin otağa keçdiyinin görüb, masanındakı vərəqlərdən bir neçəsini götürüb vəzifə gərəyi arxalarınca içəri girdi. Masanın arxasındakı kresloda oturmuş Yusubova heç baxmadanş qapı ağzındakı stula əyləşdi. Yusubovun verdiyi suallara həmin adamdan çox ətrafındakılar cavab verirdi. O qədər səs-küy yaranmışdı ki, deyilənləri nəinki yazmaq, eşitmək mümkün deyildi. Sonunda buna dözməyən leytinant əlini masaya çırpıb, şikayətçi olduğu bəlli olan adama gözlərini dikdi:
- Siz danışın. əlavə kimsə danışsa, otaqdan çıxacaq.
Adam başını otağa girdiyindən bəri ilk dəfə yerdən qaldırıb, cılız bir səslə danışmağa başladı:
- Mənim həyat yoldaşım... Yəni Mətanət Cəlilova