ə gözlərindən yaşların süzülməsinə manə ola bilmədi. Əlini geri çəkib, digər əli ilə axan qanı dayandırmağa çalışdı və uzun illər sonra ilk dəfə hıçqıraraq ağlamağa başladı. Balaca uşaqlar kimi hönkürüb, arada burnunu çekirdi. O belə göründüyü qədər güclü deyildi... Çarpayısına uzanıb, ayaqlarını qarnına çəkdi. Qaranlıq düşəndən, günəş açanacan sadəcə ağladı.
Səhər Sənəm sanki bütün gecə ağlayan bu deyilmiş kimi gümrah şəkildə ayağa qalxdı. Hər ehtimala qarşı hamamda təkcə əl-üzünü yuyub, paltarını belə dəyişmədən evdən çıxdı. Iş yerinə tərəf gedərkən birdən ayaq saxladı. Indicə yanından keçdiyi döngəyə dönüb divara söykənmiş qara kapuşonluya diqqətlə baxdı. Emin isə divardan ayrılıb, Sənəmin qarşısında dikildi. əllərini cibində saxlayıb, başını belə qaldırmadan üzünə tökülən saçlarının arasından ona baxdı. Sənəmin yüngülcə başını yellədiyini görüb, gülümsədi. Tək kəlimə etmədən arxasını dönüb getməyə başladı. Sənəm bir anlıq tərəddüt etsə də, dərindən nəfəs alıb onun arxasıyca getdi. Bu onun yeni həyatının başlanğıcı idi artıq...
“ insanlar hər zaman qorxar. Amma qorxu ancaq itirələcək bir şey olduqda var. Mənim itirəcək nəyim var? Həyatım xaricində heç nə. Yəni elə qiymətli həyatımda yoxdu, ən azından arxamca ağlayan heç kim olmayacaq. Nə olursa olsun bunu etməliyəm. Hey, əyləncəli elə ola bilər.”
- Bura qədərini anladız?
Sənəm hələ də köhnə bir evin altında bu qədər geniş bir zirzəminin necə ola biləcəyini düşünürdü. Hər yer elə təmiz idi ki, bura zirzəmi demək olmazdı. Tavanda neon lampalar, divarlarda içi kitablarla dolu rəflər, otağın bir başı isə sadəcə kompüterlərlə dolu idi. Sənəm özünü güclə ətrafa baxmaqdan əl çəkməyə məcbur edib, qarşısındakı lövhəyə nələrsə yazmağa çalışan Yusubova baxaraq dedi:
- Yəni siz CİA və ya FBİ-dan deyilsiz?
Yusubov kinayə ilə gülümsəyib:
- Bayaqdan da dediyim kimi, yox. Amma eyni zamanda ikisi ilə də bağlantımız var. Qismən yəni. Nə beynəlxaq, nə də yerli təşkilat deyilik. Qanunla bilinirik və bilinmirik.-