Həsən qızı 3 gündü evə gəlməyib... itməsindən, ya da qaçmasından...
Adamın sanki utanmış kimi başını əyməsindən sonra ətrafdakıların səs-küyü yenə yüksəldi. “əlbətdə qaçıb!, “eşşək boyda arvad itəsi deyilki”, “tapın onu! Nəslimizin adın batırıb”, “ kim bilir kimlə qacıb q....!”. yusubovun ikinci xəbərdarlığı ilə hər kəs sussa da, pıçıltılar davam edirdi...
“ demək arvadı qaçıb? Hmm, yazıq ər... həmişə gözlər yalan deməz deyərlər, əslində boşa deyilməyib o söz. Arvadı evindən qaçan ər utanmaz, hirslənər. Hirslənən adamən əlləri titrər, səsi titrər, kəkələyər, amma əsla gözlərini qaçırmaz... bir-birinə kilidlənmiş əllər, yerə dikilən gözlər, sakit səs tonu- bunlar ancaq bir yalançıya məxsus ola bilər, həm də usta bir yalançıya. Yaxşı yalan deyə bilməyən insanlar gözlərindən anlasılır. Həyacanlandıqlarından göz bəbəkləri böyüyür və hərəkətlənir çünki. Lakin bu adam bir damla belə tərləməyəcək qədər sakitdir... Haydı yeni müdir, göstər bu yalançı adama gününü!”
- Anlaşıldı. Vətəndaş zəhmət olmasa çöldəki masaya yaxınlaşıb, ərizə yazdırın. Yanınızda varsa bir rəsmini də verin, axtarışlara başlayaq.
Dəstə dodaqaltı deyinsə də. Yavaş-yavaş otaqdan çıxdı. Tam boşaldıqda, hələ də Sənəmin ayaq üstə durub ona baxdığını görən Yusubov dilləndi:
- Siz burda neynirsiz? Eşitmədiz? Yazma...
Sənəm onun sözünü bitirməsinə imkan vermədən, cəld masasına yaxınlaşıb əsəbi şəkildə:
- O adam yalan deyir! Arvadı qaçıb-filan eləməyib!
- Və?
Yusubov qollarını sinəsində birləşdirib, bezgin ifadəylə Sənəmə baxdı.
- Amma...
- Əlinizdə sübutunuz var xanım? Yoxsa bunu deyən intiusyalarınızdı? Gedin, işinizi edin. Başqa heç nə.
- Amma o adamın yalan dediyi bəlli idi. bəlkə elə özü o qadına bir şey...
Yusubov:
- Başa düşmədiniz? Işinizi görün. Onsuzda mən belə burdakı sistemi sevmirəm, amma sistem bizə əlimizdə dəlil olmadan heç nə etməyə imkan vermir. Məni yormayın, bu işdə oturub, üstdəkilərə yaltaqlıq ətməmək yetərincə əziyyətdir.
Sənəm tək kəlimə etmədən