Qaranlıqda seçmək çətin olduğundan irəli getmək üçün addım atdı. Birdən dayanıb, gülümsədi.
“Təcrübələr insana çox şey öyrədir. Məsələn bu parıltını həmin gecə otağımda gördüyüm parıltı ilə eyni olduğunu. Bir kamera. Nə etdiyimi görmədisə belə, üzümü gördü. Bu biraz risqlidir, xüsusən də buranın bir dövlət idarəsi olduğunu nəzərə alsaq. Bir də “Əsla orda kamera ola bilməz. Olsaydı sənin o dəyərli üzünü yox, onunkin yollayardım. Sən daha sevimlisən” deyən birinə inanmamağı. Indi iki seçimim var: ya əsl işçi kimi burdakı bütün köhnə sənədlərin tozunu təmizləyəcəm, ya da risqi gözə alıb gedəcəm. təmizləmək problem deyil, amma o ifritənin 30 dəqiqə sonra yeməkdən gələcək Elçin bəyə məndən danışması biraz ola bilər... Düşün Sənəm, düşün. Sənin hələ görəcək çox işin var. Burda uduza bilməzsən...”
Sənəm hərəkətsiz dayanmanın daha çox diqqət çəkəcəyini düşünüb, yenə kompyuterin qabağına keçdi. Həyacanlansa da, bildirməməyə çalışırdı. Əllərini klaviatura da gəzdirib, özünü bir şey yazırmış kimi göstərdi. Dəqiqələr keçsə də, ağlına bir şey gəlmirdi. Qapıya yaxınlaşan addım səslərini eşidib gülümsədi. Qapı cığıltı ilə açılanda, özünü məşğulmuş kimi aparsa da, beynində artıq həmin adamı necə yerə sərəcəyini hesablamışdı belə. Birdən kimsə qolundan tutdu. Tez ayağa qalxıb, hərəkətini etmək istəyirdi ki, üzünü gördükdə donub qaldı. Onun qolunu çəkişdirməsi ilə özünə gəlib, ayaqlarını yerə dirəyərək müqavimət göstərdi. Amma yüksək topuqlu ayaqqabılar ilə bunu etmək mümkün deyildi. Sonunda təslim olub, onu çəkib aparmasına iazə verdi. Otaqdan çıxdıqda qapının ağzında bayaq ki, qadının əlini belinə qoyub, ona baxdığını görüb məsələni başa düşdü. Demək olar ki, zorla binadan çıxarıldıdan snra, qolunu xilas edib, əsəbi şəkildə dedi:
- Biraz yavaş da!
- İnandırıcı olmalı idi.
Sənəm qolunu ovuşdurub, kinayəli bir tonda:
- Çox inadırıcı oldu. Beynim belə ağrıtdığına inanır indi.
Yusubov əllərini cibinə salıb, çiynini çəkdi.
- O qadın səni rədd eləməmi istədi. Sərt