t şəkildə.
Sənəm bezgin şəkildə gözlərini süzdürüb:
- Gedək.- deyib, getmək istəyirdi ki, Yusubov yenə onun qolundan tutdu.
Sənəm bir qoluna baxıb, qaşlarını yüngülcə çataraq gözlərini ona dikdi. Yusubov isə uyğun söz tapmağa çətinlik çəkdiyini bəlli edəcək şəkildə sözləri gəvələyib, gözlərini ondan qaçıraraq dedi:
- Biraz daha düşün.
- Nəyi?
- Bu... bu sənin düşündüyündən daha təhlükəlidir. Indi yaşadıqların sadəcə aysberqin görünən tərəfidir. Daha çox var... Bilirəm, mənə qulaq asmaq və dediklərimə inanmaq sənin üçün imkansızdır. Yəni isbatları var. Amma bu fərqlidir. Əlimdə olsa, mən belə elə bu an çıxıb gedərdim. Vaxt gələcək sən də getmək istəyəcəksən, amma gedə bilməyəcəksən. İndi get.
“Əslində haqlıdır. Ona qulaq asmaq və inanmaq mənim üçün imkansızdır. Amma bir gün bunlardan bzib, getmək istəyəcəyimi bilirəm... buna icazə verməyəcəklərini də bilirəm. Demək belə bir hismiş... Birinin sənin üçün narahat olması, qayğına qalması... Gözlərində belə bunu görürəm. Qəribədir, o iyrənc gözlərdə nə vaxtsa bir duyğu qırıntısı görə biləcəyimi düşünməzdim. Əsla birinin mənim üçün narahat olacağını düşünməzdim... Deyəsən yenə gülümsəyirəm. Bağışla. Mən Sənəm və burnumun dikinə getməyi sevirəm.”
Sənəm Yusubovun qolundan tutub, çəkərək məsum bir şəkilə gülümsədi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli)Arxasını dönüb yeriməyə başladı. Yusubov əlini yanına salıb, onun arxasıyca baxırdı... Bir neçə saniyə sonra üzü yenə o ifadəsiz halına bürünüb, Sənəmin arxasıyca addımladı.
****
- Hmm. Tam düşündüyüm kimi, heç bir işə yaramaz.
Sənəm kompyuterin qarşısında oturmuş Eminə təəccüb qarışıq əzəblə baxıb dedi:
- Nə?! Bəs niyə bunun arxasıyca getməli idik?!
Emin vecinə deyilmiş kimi çiynini çəkərək, çubuqlu şəkəri ağzından çıxarıb:
- Çünki arxıvlər əsla ana kompyuterə bağlı olmur. Hacklamaq işə yaramazdı. Həm sınaq kimi düşün.
- Nə sınağı? Nə təhlükəli idi, nə də ağıl lazım idi etməyə.
Emin yenə özünə məxsus şəkildə gülümsəyib, uşaq kimi sevincək:
- Eynən. Buna