a axtardıqlarını düşünəcək qədər axmaq deyiləm əlbətdə. Burda belə bir sirr var...”
Sənəm yerə dikdiyi baxışlarını qaldırıb, yenə öz işi ilə məşğul olan Eminə baxdı. Sirrli bir gülümsəmə ilə gülümsəyib, zorla eşidiləcək tərzdə dedi:
- Sənin qədər yox...
Günlər öz axarı ilə gedirdi. Sənəm dəfələrlə Eminə verdiyi sözü xatırlatsa da, bir təsiri olmurdu. Amma bu...
“əsla təslim olma! Həyat devizi bu olan bir insanı xəfifə almaq düzgün deyil. İnsanlar bəsitdir. Zəiflikləri, qorxuları, yanlışları var. Hər insan üzərində idarə etmə düyməsi ilə gəzər, vacib olan o düymənin yerini tapmaqdır. Əgər idarə etmək istədiyin insanın düyməsini t...apa bilmirsənsə, onu idarə edəcək birinin düyməsini tap yetər. Qadın olmağın ən gözəl yanı- qadın olmaq.”
Sənəm barmaqlarının ucunda yeriyib, üzünə ən sevimli ifadəni verməyə çalışaraq incə səslə dedi:
- Alhmanik*...
Yusubov ona dönüb, qaşlarını çataraq reaksiya verdi. Sənəm belə davranışın çox süni olduğunun fərqində idi, amma özünü o yerə qoymayıb yenə gülümsəməyə çalışaraq:
- Alhm...
- Yusubov. Soyadımla müraciyət edin xahiş edirəm.
- Zadəganlar kimi.
Yusubov:
- Yox, sadəcə ateist birinə dini ad qoymaq səfehliyini onsuzda valideynlərim ediblər. – deyib, kinayəli bir gülümsəmə ilə davam etdi:
- Həm soyadımı normal şəkildə demək daha rahatdı. Özünüzə əziyyət verməyin.
Sənəm onun yanından keçib gedən Yusubovun arxasıyca baxıb, gülümsədi.
“Əla! Ruhsuz papaza qaldığıma inana bilmirəm. Rasim dayı olsaydı indi başındakı tüklərin sayını belə demişdi. Nə edəcəm axı... İndi ki halımla iplə idarə olunan oyuncaqdan fərqim yoxdu. Sadəcə başqalarını oyuncağıyam. Deyəsən həyatımın ən böyük səhvini edirəm... Axı mən...”
Sənəm birdən-birə qarşısında yellənən vərəqi görüb yüngülcə diksindi. Qaşlarını çatıb, vərəqi əlində sallayan Eminə baxdı. O isə gülümsəyirdi.
- O, əvəzinə mənə etməliydin. Daha rahat olardı əmin ol.
Sənəm gözlərini süzdürüb, kağızı demək olarki qapdı. Vərəqdə sadəcə heç bir məna ifadə etməyən