k edə bilirdi. Catlamış dodaqlarında güclə hiss olunan təbəssüm yarandı. Nəfəs alması yenidən yoluna girəndə, beyni də aydınlaşmağa başladı. Qaranlığa alışmış gözlərini geniş açıb, ətrafı incələdi. Düşündüyü kimi, sadəcə bom-boş bir otaq idi. daş divarlara və nəmişliyə baxılsa zirzəmi də demək olardı. Qıc olmuş ayaqlarını güclə tərpədib ayağa qalxdı. Divar dibi boyunca yeriyib, bədənin keyini açmağa çalışırdı. Amma heç 5 addım keçməmiş yerə çökəndə anladı. Bu təkcə keylik deyildi, o sadəcə gücsüz idi. Yenə divara söykənib, əlləri ilə başını tutdu.
“Ayaqlarımda güc yoxdu, dəməli çox acam. Ac olduğumu hiss etməyəcək dərəcədə acam. Dodaqlarım ya tez quruyan sementle şişirdilib, ya da çox susuz qalmışam. Saçlarıma yağlığına baxsaq hardasa 3 gündü burdayam və bu baş ağrısı... 3 gün yatmırdım, sadəcə huşsuz idim. Bir dəqiqə, bu qaranlıqda gecə ilə gündüzü ayıra bilmirəm ki. Deməli 3 gündü ayığam, ona görə beynimi hiss edirəm. ağıllı olduğumu bilirdim, amma beynimin 5 ton olduğunu yox. Amma ən əsası, mən bacardım. Sonda bacardım.. sadəcə səbr etmək qalır. Mən....” Sənəm düşüncələrini bitirə bilmədən yenə huşunu itirdi...
****
4 GÜN ƏVVƏL:
Sənəm əlindəki kağızı Eminin qarşısına qoyub, gülümsəyərək dedi:
- Tapdım.
- Mümkün deyil. Bunu kompyüter 12 saata açmışdı. Normal insan beyni ən az 5-6 günə tapa bilərdi.
- Demək ki, mənim beynim normal deyil.
Emin Sənəmin özündən əmin ifadəsinə baxıb gülümsədi. Kağıza ötəri nəzər salıb, yenə gözlərini Sənəmə zilləyərək:
- Vau, bunu necə bildin? Çox ağıllısan. Həyatım boyu sənin kimi ağıllı qadın arzulamışam. Bəlkə biz?
Sənəm Eminin yenə onunla əylənməyə çalışaraq, sözü dəyişdirmək istədiyini anlayıb ciddi şəkildə dedi:
- Açarını tapdım.
- Səninlə əvvəldən tanış olsaydıq, mən də tapardım. Təbii bunun üçün biraz yaxın, çox yaxın olmamız lazım idi. Amma hər şey sadəcə işimiz üçün.
Emin sözünü bitirib, yenə bic bir gülümsəmə ilə Sənəmə baxdı. Onun Sənəmi süzən baxışlarından belə niyyətini anlamaq olardı. Amma