olaram.Həyatımı yaşamaq üçün çox gecdi artıq. Başqa çarəm yoxdur. Yoxdur...”
Otaqdan geniş və işıqlı dəhlizə çıxan Sənəm qalib gəlmiş kimi gülümsəyirdi. Birdən addımlarında səndələdiyini hiss etdi. Nə olduğunu anlamağa macal tapmamış, yenə görüşü bulanıqlaşdıqda “it oğlu it” deye fısıldayıb yerə çökdü.
İNDİ:
Qaranlıq zirzəminin dəmir qapısı çığıltı ilə açıldı. Qapının ağzındakı iki kölgə Sənəmin yerə yığılmış bədəninə baxıb öz aralarında pıçıldaşırdı. Səsindəki aksent hiss olunan adam şübhə dolu bir şəkildə dedi:
- Onun biz köməyi olacağına əminsən?
- Ən azından öz suallarına cavab tapmaq üçün əlindən gələni edəcək.
- Hmm... Nə sənə inanıram, nə ona. Amma ilk xətasında o da ailəsinin yanına gedər...
Sənəm dodaqlarına toxunan soyuq metalı hiss edib, gözlərini açmaq istədi. Amma hələ gücsüz olan bədəni üçün bu çox çətin idi. Dodaqlarının arasından boğazına sızan suyun gənizinə qaçması ilə qeyri-iradi öksürdü. Əlini qaldırıb, qabı itələmək istəsə də, çox susadığının fərqinə varıb bir təhər dözdü. Bir-iki qurtum içib, göz qapaqlarını araladı. Tavandakı neon lampalar gözlərinə əziyyət versə də, bu ona tanış gəlirdi . Ona narahatlıqla baxan tünd yaşıl gözləri gördükdə isə, gülümsədi. Özündə güc tapıb, biraz dikəldi. Əlindən metal parçı alıb, bir nəfəsə başına çəkdi. Yenə öskürüb, ayağa qalxmağa çalışdı. Səndələdiyindən Yusubov cəld tərpənib onun qolundan tutdu. Sənəm zorla açıq tuta bildiyi gözlərini ona dikib, gülümsəməyə çalışaraq:
- Mən özüm edərəm. Elə acam ki, yaxınlıqdakı ilk canlıyı çiy-çiy yeyərəm. Təhlükədəsən.
Yusubov onu könülsüz buraxıb, soyuducuya tərəf getməsini izlədi. Nə baş verdiyini, Sənəmin niyə bu halda olduğunu anlaya bilirdi. Anlamadığı bütün bunlara rəğmən necəgüclü qala bildiyi idi.
Sənəm soyuducunu açıb, tam qarşısındakı meyvəli qatıq qablarını görüb gülümsədi. Ikisini götürüb, qapağı örtdü. Tam dönüb, Yusubova təşəkkür etmək istəyirdi ki, onun ciddi baxışları ilə qarşılaşdı. Yusubov üzünə yaraşmayan bir sərt baxışla ona