n dodaqlarını bir-birinə sıxıb, kağızları əlində əzisdirərək otaqdan çıxdı. Onu gözləyənlərə fikir vermədən masasına əyləşib, ərizəni yazmağa başladı. Həmin adamın başının üstündə olmasının verdiyi qəzəblə qələmi elə bərk basırdı ki, 2 dəfə kağız dəyişməli oldu. Adamın hekayəsində şübhəli məqamlar çox idi, amma o bunu sorğulaya biləcək vəzifədə deyildi. Ondan sonra gün sakit keçdi. Bu kiçik qəsəbədə insanların işi nadirən polislərə düşürdü. Iş vaxtının bitməsiylə cəld əşyalarını toplayıb, uzaq olmayan evinə getdi. Qapını açarla açıb, otaqda bir göz gəzdirdi. Vanna otağına keçib, isti suyu açdı. Yataq otağına yenidən keçdikdə ayna qarşısında dayandı. Biraz daha yaxınlaşıb, göz bəbəyinə barmağını toxundurdu. Linza barmağının ucuna yapışdıqda, əlindəki kiçik qaba qoydu. Digər gözünə də eynisini etdikdən sonra aynada diqqətlə özünə baxdı. Duman mavisi gözlər... Bu gözləri həqiqətən gizlətmək lazım idi. Mavidən çox, boz rəngə çalan gözləri çox adamı qorxutmuşdu. Iç çəkib, əlini köynəyin düymələrinə atdı. Bir-bir açıb, mavi köynəyi qollarından aşağı sürüşdürdü. Saçlarını qabağa gətirib, arxasını döndü. Çiyni üstendən aynaya baxdıqda donuq mavi gözləri tündləşdi. Qar qədər ağ olan dərisi olduqca gözəl idi, lakin... Sonununcu boyun fəqərəsindən başlayıb, onurğasının sonuna qədər gələn qorxunc bir yanıq izi bu gözəlliyi korlayırdı. Böyük bir “S” formasında olan yanıq, heç də təsadüfi olmuş kimi durmurdu. Sanki biriləri bilərəkdən etmişdi...
“ Mənim haqqımda özümün belə bilmədiyi 2 sirr var. Bir, gözlərini 8 yaşında uşaq evində açıb, keçmişini xatırlamayan mən kimdir? Ikincisi... ikincisi bu yara izi niyə var və mənə bunu kim edib? Özümün belə bilmədiyim 2 sirrim... bir gün mütləq öyrənəcəm və mənə bunu edənlərə cəzasını verəcəm...”
Sənəm gözlərini yanıq izindən çəkib, vanna otağına girdi. Özünü soyuq duşün altına atdıqda belə sakitləşə bilmirdi. Yenə beynində minlərlə sual cövlan edirdi. Güclə fikrini toplayıb, bir tək itgin qadın haqqında düşünməyə özünü məcbur