n belə baxışlarındakı qətiyyət hiss olunurdu. Qarşısında əyləşmiş 40-45 yaşlı kişi boğazın...ı arıtladı. Qadını başdan-ayağa süzüb, şübhə hiss olunan şəkildə dedi:
- “Bəs niyə indi? Böyük əmim çoxdan ölüb.”
- “Bizim arxivdə onun çertyojları tapılıb. Daha çoxunun olmasından şübhələnirik. Bu qədər böyük zəka bir şey miras qoymadan gedə bilməz. Siz onun mirascısısız, əminəm əgər diqqətlə araşdırsaz bir şeylər tapa...”
- “Anlaşıldı. Bir şey tapsam sizə xəbər edəcəm, gedə bilərsiz.”
Kşinin ayağa qalxıb, quru, lakin nəzakətli şəkildə qapını göstərməsi ilə gtməli olduğunu anladı Sənəm. Dediklərinə çoxda inanmadığı bəlli olan adama yüngülcə baş əyərək təşəkkür edib, ayağa qalxdı. Addımları qapıya tərəf getsə də, bunu olduqca könülsüz edirdi.
- “Bağışlayın, İqor necədir?
Sənəm əlini dəstəkdən çəkib gülümsədi. Yenidən soyuq və quru ifadə alıb, astaca çevrildi:
- “Kim?”
- “İqor. İqor Vasilyeviç”
“ İnsanlar şübhəci olmaqla ağıılı olmağın eyni şey olduğunu düşünər həmişə. Yox, əsas ağıl bütün sübutlara rəğmən hələ də şübhələnə bilməkdir. İqorun kim olduğunu bilmirəm, amma əminəm o da bilmir. Bilsəydi onu məndən soruşmaqdansa, məni ondan soruşardı. Son bir addım daha Sənəm...”
Sənəm üzünə təəccüblü bir ifadə verib, çiynini çəkərək:
- “Bizim şöbədə tək bir İqor var, o da xadimə işləyir. Onu soruşursuz?”
Bunu eşitdikdən sonra kişinin gözlərindəki şübhə, rahatlama ilə əvəz olundu. Bu səfər daha nəzakətli bir tonda:
- “İrina Petrovna, əgər istəyirsinizsə və vaxtınız varsa axşam evimə gəlib, böyük əmimin kitabxanasını araşdıra bilərsiniz.”
- “Əlbətdə. Təşəkkür”...
*****
- Əla, onu inandırmaq çətin olmalı. Amma bu qədər də yox, şübhə yeri qoymusunuz deməli.- deyən Yusubov kinayəli şəkildə Sənəmə baxdı.
Sənəm gözlərini bezgin şəkildə süzdürüb, ciddi tonda:
- Bəlkə də. Niyə o taxma saçı və linzaları taxıb, İrina olmadız ki? Əminəm sizə daha çox yaraşardı.
- Əminəm mənim danışığım daha inandırıcı olardı. Yəqin aksentlə danışmısız.
- Sanki