illərdir Rusiyada yaşayıram. Son bir aydı o dillə danışmağa başlayıram, aksent olması normaldır.
- Deyil. Sizin bacarıqsızlığınız.
Sənəm Yusubovun yenə “tərs damarının” tutduğunu anlayıb ofuldadı. Bayaqdan masanın kənarına dirsəklənərək, onları diqqətlə izləyən Eminə dönüb əsəbi şəkildə dedi:
- Səncə də mən haqlı deyiləm? de.
Emin başını yelləyib:
- Sənəm haqlıdı.- deyərək, Sənəmin qalib kimi gülümsəməsinə imkan vermədən Yusubovu işarə edib davam etdi:
- Sənə o pariklə linzalar daha çox yaraşardı.
Yusubovla Səmən bezgin baxışlarla Eminə baxsa da, o buna fikir verməyib ayağa qalxdı. Stulun arxasına keçirdiyi pencəyi geyinib, yaxasını qulaqlarına kimi qaldırdı. Gözlərini onlara dikib, şən şəkildə dedi:
- Artıq hava qaralıb. Sehirli dəyəniyimllə sizi şəhzadələrə çevirib, bala aparmalıyam.- ciddi şəkildə davam etdi:
- Amma 12-dən öncə hər kəs burda olsun. Yoxsa balqabağınız həbsxanaya çevriləcək.
****
Sənəm qapını açan xidmətçiyə gülümsəyib, kim olduğunu söylədi. Qapı ağzında dayanıb, ev sahibininə xəbər etməsi üçün gözlədi. Burdan belə villanın içinin də, çölü qədər möhtəşəm olduğu görünürdü. Parlaq və bahalı olduğu hiss olunan parketlər, möhtəşəm incəliklə boyanmış divarlar, tablolar, iri vazlar... İlk dəfə bu qədər gözəl bir yer gördüyündən acgözlüklə bütün detalları süzürdü. Birdən gözü dəhlizin sonundakı otaqdan ona doğru zillənən baxışlara ilişdi. Özünü bir anlıq itirsə də, yenidən soyuq halına bürünüb nəzakətlə gülümsəməsi 2 saniyə çəkmədi. Ona baxan gözlər yarandığı kimi yox oldu sanki. Sənəm bunu sorğulamağa macal tapmamış, xitmətçi gəlib onu içəri dəvət etdi. Onaq zalı dəhlizdən daha möhtəşəm idi təbii. Sənəm ona göstərilən kresloya xüsusi incəliklə əyləşib, minnətdarlıqla gülümsədi. Amma bu süni təbəssümü belə dodaqlarında donub qaldı. Adamın gözlərində yenə şübhə vardı...
- “Xoş gəlmisiniz İrina Petrovna”
- “Xoş gördük”
Kişi boğazını arıtlayıb, kəskin gözlərini Sənəmə dikərək sorğulayıcı tonda dedi:
- “Söz verdiyim kimi böyük