k əmimin kitabxanasını araşdırdım. Lakin öncə sizin kimliyinizi yoxlamama icazə verərsiz?”
Bir sual kimi səslənsə də, bunun əslində əmr olduğunu anlayırdı Sənəm. Qətiyyətini itirməyib, nəzakətlə gülümsədi. Kiçik əl çantasını açıb, içindən üzrəndə rəsmi olan bir vəsiqə çıxardı. Qarşısındakı adama uzadıb, gülümsəyərək dedi:
- “Üstümdə ancaq işçi vəsiqəm var. Uyğundur?”
Kişi vəsiqəni alıb, yüngülcə baş əyərək “icazənizlə” deyib, otaqdan çıxdı.
“Vəsiqəni yoxlayacaq... Saxta vəsiqə olduğunu anlaması uzağı 15 dəqiqə çəkər. (müəllif: Cəmilə Məmmədli)Adi bir insan olsaydı bu günlər çəkərdi. Həqiqətən də orda İrina adlı qadın işləyir, amma 7 aylıq hamilə olan İrina olmadığımı anlamaması... Nə edə bilərsən Sənəm?Burdan getmək üçün 15 dəqiqəm var. Elə bu an telefonun düyməsini basaraq mənə vacib zəng gəlmiş kimi göstərib gedə bilərəm. Amma bu onu daha şübhəci biri edəcək. Əlimizdəki tək şansı belə itirə bilmərəm. O kağızların harda olduğunu bilsəydim...”
Sənəm xəyallar aləmindən ayrılıb, göz ucu divardakı iri saata baxdı. Ayağa qalxıb, eynəyini çıxaraq çantasına qoydu. Tamami ilə sərbəst şəkildə qonaq otağından çıxıb , dəhliz boyunca irələdi. Özünü nə qədər sərbəst aparmağa çalışsa da, nə edəcəyini bilmirdi. Dəhlizin sonundakı otağa yaxınlaşıb, diqqətlə baxdı. Çiyni üstendən arxaya baxıb, əlini dəstəyə atdı. Işlənməməkdən yüngülcə paslanan əstək cığıltı ilə aşağı enirdi ki, yan otağın qapısı açıldı. Sənəm gözlərini geniş açıb nəfəsini tutdu. əlini dəstəkdən çəkib, astaca sola döndü. Yenə o gözlərlə rastlaşdı. O gözlərin sahibi 80 yaşlarında bir qarı imiş. Nəfəsini buraxıb, gülümsəməyə çalışaraq dedi:
- “Salam. Tualet hardadır?”
Qarı tək kəlimə etmədən çuxura düşmüş gözləri ilə Sənəmi süzürdü. Qocalıqdan əsən əlini qaldırıb, boynundakı xaçı tutdu. Dodaqlarını çətinliklə aralayıb, dedi:
- “Sən Alyoşanın* harda olduğunu bilirsən?”
Sənəm ani sualdan təəccübləndi. Qarının kimdən bəhs etdiyini bilirdi, lakin belə bir sual gözləmirdi. Onun qocalıqdan sayıqladığını