zənn edib, başdansovdu bir cavab vermək istədi. Amma qarının gözlərindəki ümidi görüb, pıçıltıya bənzər şəkildə dedi:
- “yox.”
- “Sən elmi şöbədən deyilsən hə?”
“ən böyük biclik, düzlükdür.”
- “Yox. Mən sadəcə onun nəyə görə öldürüldüyünü tapmağa çalışıram.”
Qarı dərindən iç çəkib, titrəyən əlini jaketinin cibinə apardı. Kiçik, paslı bir açar çıxarıb Sənəmə uzatdı. Dodaq ucu “tanrı səni qorusun” deyə pıçıldadı. Sənəm açarı alıb gülümsəyərək cəld içəri keçdi. Geniş divarları kitablarla dolu rəflərdən ibarət olan otağın üzün müddət istfadə olunmadığı bəlli idi. Burda 10 mindən çox kitab olardı və Sənəmin hansılarının istədiyi olduğunu araşdırmağa vaxtı yox idi. Ovcundakı açarı sıxıb, cəld elə qapının arxasndakı şüşəli şkafa yaxınlaşdı. Açarı deşiyinə salıb, çətinliklə buraraq açdı. Yenə də çox kitab vardı. Tərəddütlü şəkildə kitabların yazılarına bir-bir göz gəzdirirdi ki, dəhlizdən gələn səsləri eşitdi. Ev sahibi böyük ehtimalla onu axtarırdı. əlini atıb, bir kitab götürmək istəyirdi ki, dayandı. Ən aşağ rəfdəki bir kitab diqqətini çəkmişdi. Cəld aşağı əyilib, kitabı götürdü. Üzərində böyük xaç rəsmi olan bu kitab dini bir kitab idi.
“Bir şeyi gizlətmək istəyirsənsə göz önünə qoy. Hansı alim öz elmi sirrlərini bir dini kitaba gizlədər ki? Ancaq dahi olan bir alim.”
Sənəm gülümsəyib, şkafı örtdükdə dəhlizdən otağa yaxınlaşan addım səslərini eşitdi. Səslər getdikcə yaxınlaşırdı. Sənəm cəld artıq hər küncünü əzbərlədiyi otağa nəzər saldı. Nə bir pencərə, nə də görünən qaçış yolu vardı. Tapdığı kitabı sinəsinə sıxıb, nə edəcəyini düşünməyə başladı. Amma artıq gec idi... Otağın qapısı çığıltı ilə aralandı. Sənəm arxasını dönməyə macal tapmadan ənsəsinə dirənən silahın soyuqluğunu hiss edib, enən qoruyucunun cıqqıltısını eşitdi...
*= Alyoşa Aleksandr kimi adların qısalddılması. Lakin ancaq çox yaxın olan insanlar bir-birlərinə bu qısaltmalarla müraciyyət edə bilərlər. Eyni zamanda Rusiyada hörmətlə müraciyyətdə ad və ata adından istifadə edilir. “iç”