şəkildə baxıb, əlindəki kitabı stolun üstünə atdı. Çiynini çəkib, nəfəsini verərək çarəsiz şəkildə dedi:
- Ən azından bu məktubu o qadına verək. Yəqin alıb-ala biləcəyi son məktubdu.
- Son məktub? Əgər bu adicə məktubdursa, niyə belə gizlidir?
Masanın üstündən kitabı götürüb, incələyən Yusubovun sözlərindən sonra Sənəmlə Emin eyni anda məktuba hücüm etdilər. Hər kəliməni diqqətlə oxuyub, gizli bir kodun olub-olmadığını araşdırırdılar. Amma tərcümədən bir şey çıxmırdı. Sənəm masanın üzərinə qatlayıb qoyduğu əsl məktubu götürdü. Qatı açmaq istəyirdi ki, əlini saxladı. Gözlərini tam açmadığı qat yerinə dikdi. Ortadaki sözlər oxunmurdu belə...
“Limon suyu. Bilinən ən adi görünməz mürəkkəbdir. Bir İncilin ilk səhifəsi, hər zaman göz önündə olan bir şey. “gizlətəmək istədyinin bir şey varsa, göz önünə qoy” Bu adi bir məktub deyil, son məktubdur. Öz ölümünü belə görəcək qədər dahi olan insanın son məktubu. İnsanlar həqiqətən çox bəsitdir. Əgər o bu məktubu onun kimi dahi olmayan sevgilisinə yazdıysa, əlbətdəki hər şey bəsit olacaq. Sevgilisinin anlayacağı qədər bəsit. Axmaq Sənəm! bəzən çox ağıllı olmaqda yaxşı bir şey deyil. Sadəcə bəsit düşün...”
Sənəm güülümsəyib, vərəqi tez açdı. Masanın üzərinə qoyub, qələm götürərək bəzi sözlərin altından xətt çəkdi. Yaxınlaşıb, diqqətlə nə etdiyini izləyən Eminə fikir vermədən səsli şəkildə oxudu:
- “Bura təhlükəlidir. Məni gözləmə.”(rus dilində inkar şəkilcisi öncə gəlir. unutma-не забывай )
Emin vərəqi ondan alıb, təəccüblü şəkildə incələdi. Rişxənd qarışıq bir təbəssüm yarandı dodaqlarında.
- Bir səfehin belə anlayacağı qədər bəsit. Iki sözdən bir...
- Burda daha maraqlı şeylər var.
Yusubov əlindəki kitabı yuxarı qaldırıb, göz önündə tutaraq kənardakı naxışları göstərdi. Onların üzündəki heç nə anlamadıqlarını bəlli edən ifadəni görüb, yüngülcə öksürüb davam etdi:
- Bunlar naxış deyil. Dini kitablardakı naxışlar həndəsidən çox, çiçək fiqurları olur. Bunlar həndəsi sayılmayacaq qədər sistematik və