olmurdu. Pencərəyə nəzər yetirim, işiqları sayrışan şəhərə baxdı. Gülümsəyib, çarpayıdan düşdü. Əyninə bir şeylər keçirib, qalın pencəyinin düymələrini sona kimi bağlayaraq otaqdan çıxdı. Bu şəhərdə ilk dəfə linzasız və saxta saçlarsız dolaşırdı. Bu çoxda gözə çarpmayan məhlədə belə geca həyatı vardı. Yol kanarındakı evsizlər, gülüşləri eşidilən sərxoş qarılar və yol kənarını qaplayan qar... çəkmələri ilə əzdiyi qarın xışıltısı özünə xoş gəlirdi. Bir məqsədi olmadan yeridikcə küçələrin tənhalaşdığını hiss edirdi. Amma bu onun xoşuna gəlirdi. Artıq eşitdiyi tək şey qarın xırçıltısı idi... Getdikcə artan bir səs... Sənəm addımlarının sürətini dəyişməsə belə, kiminsə arxasınca geldiyini hiss etmişdi. Təqibçi addımlarını eyni vaxtda atsa da, öz addım səslərini tanıyırdı Sənəm. Addımlamağa davam edərək, etrafa diqqətlə göz gəzdirdi. Pencərələrindən işıq gəlməyən dar bir küçə idi burası. Ətrafda gizlənə biləcəyi bir künc, açıq mağaza yox idi. tək hiss etdiyi artıq arxasındakı addımların daha yaxın olduğu idi... Getdikcə daha yaxın... Sənəm qarşısındakı döngəni görüb bir saniyəlik duruxdu. Küçənin eninə baxıldıqda, o döngə yolun sonu idi. Arxasındakı addımlarda onunla bərabər dayanmışdı. Demək ki, qurbanının onu hiss etdiyini anlamışdı. Sənəm dərindən nəfəs alıb addımlamağa başladı, başqa çarəsi yox idi...
“ Ya öl, ya da öldür. Məni buraya qədər izləyən bir adam. Yəqin belə tənha bir yerə gəlməsəydim fərqinə belə varmayacaqdım. Amma mən onu bildim, o da onu bildiyimi. Düşməninlə qarşı-qarşıya gələnədək istədiyin qədər oyun oynaya bilərsən. Amma qarşılaşdıqda dönüş yoxdu. Ya o, ya sən...”
Sənəm döngəyə son addımını atıb, divarın arxasınca gözdən itdi. Amma addım səslərinin yaxınlaşdığını hiss edə bilirdi. Divara söykənib, dərindən nəfəs aldı. Tək çarəsi onunla üzbəüz dayana bilmək idi. o zaman özünü boş əllə müdafiə edə bilərdi ancaq. Addım səsləri artıq çox yaxından gəlirdi. Sənəmin ürək döyüntüləri ilə eyni anda səslənirdi qulaqlarında. Döngənin başındakı addımı