önündə birinin beynini dağıtdı, amma üzündəki ifadə zərrə dəyişmədi. Nə peşmanlıq, nə qəzəb, sadəcə ən adi ifadəsi idi. gözlərini bu qədər soyuq baxışlı gördüyümü xatırlamıram. Əlləri titrəmir, əksinə yenidən tətiyi çəkmək üçün hazırdı. Bir əli ilə saçımı oxşayan bu adam, digər əli ilə birini öldürdü. Heç diqqət etməmişdim, məndən uzun imiş. Geniş sayilmayan alnı, qəhvəyi gözləri, düz burnu, kip örtülmüş nazik dodaqları, ağ, lakin günəşdən biraz yanmış dərisi və dik duruşu. Özünü sıxmasa belə, əzələlərinin sərtliyini hiss edirəm. Hələ ətri, bahalı olduğu bəlli. Amma...bütün bunlar...məni qorxudur. Heç nəyi ilə qatilə bənzəməyən bu adam, birini soyuqqanlılıqla öldürdü. Bu... Sən kimsən? Dahi olmaya bilərəm, amam adi bir insan belə olmaz. Kimsən axı?...”
Emin adamın öldüyünə əmin olub, əlini aşağı saldı. (müəllif: Cəmilə Məmmədli)Gözlərini ondan çəkdikdə Sənəmin qorxu qarışıq təəcüblə ona baxdığını görüb gülümsədi. Onu buraxıb, silahını arxadan kəmərinə keçirdi. Sənəmin üzünü əlləri arasına alıb, özünə yaxınlaşdırdı. Bic bir baxışla üzünü incələyib, nəfəsini dodaqlarına üflədi. Biraz daha yaxınlaşıb dodaqlarını onun dodaqlarına yüngülcə toxundurdu. Incə şəkildə yanağına doğru gəzdirib, qulağına xırıltıya bənzər səslə pıçıldadı:
- Sən...ölü qurbağaya oxşayırsan.
- Ha?
Sənəm bu sözlə özünə gəlib, Emini özündən itələdi. Əlini sanki yananüzünə tutub, olanları dərk etməyə çalışdı. Yerdəki adama baxmamağa çalışıb, əsəbi şəkildə dedi:
- Sən neynirsən?!
Emin çiynini çəkib:
- Burda həyatını xilas etdim, aldığım reaksiyaya bax. Ha, əgər 15 saniyə əvvəlkini deyirsənsə...- deyib, bic-bic gülümsəyərək:
- Daha artığını istədiyin an sənə verə bilərəm.
Sənəm rişxəndlə gülümsəyib:
- Ehtiyac yoxdu. Sən öz-özünə əylən.
- İki nəfərlə daha əyləncəli olurdu.-deyib, uşaq kimi dodaq büzən Emin, anidən yenə ciddiləşdi.
Gözlərini Sənəmə dikib, “Sabah sənə silah seçirik” deyərək, dəri pencəyinin yaxasını yuxarı qaldırdı. Əllərini cibinə salıb, arxasında qoyduğu Sənəmə