çəkib:
- Yox. Bu məsafədən busthalterinin rəngini belə görə bilirəm də.
Sənəm Emini itələyib, stuldan qalxdı. Masaya söykənib, qollarını sinəsində çarpazlayaraq dedi:
- Hər şeyi sabah biləcəyəmsə bir şeyi bilmək istəyirəm. o adam...
- Araşdırıram. Son olmayacaq...
Dördüncü hissə- Salam, mən iblisəm.
Bakının qarışıq küçələrində addımlayan qadın birdən dayanıb, ətrafına baxdı. Heç kəsin olmadığına əmin olub, qaranlıq bir döngəyə girdi. Dolanbaclı cığırla iləriləyib, sonunda köhnə bir evin həyətinə girdi. Sınıq-sökük qapını aralayıb, çoxdan xarabaya çevrilmiş evə girdi. Evin içi də, ən az çölü qədər bərbad haldaydı. Şüşəsi sınmış pəncərələrdən çölə baxıb, otağın digər tərəfindəki şkafa tərəf getdi. Qapısını açıb, əlini arxasındakı taxtada gəzdirdi. Sonunda taxdadakı kiçik qabartını tapıb, düyməni basaraq mexanizmanı işə saldı. Şkafın içindən zirzəmiyə gedən piləkənləri düşdükdə olduqca həyacanlı idi. Axı bu gün gizli bir yerə gedəcəkdilər. Son pillədə şarfı və eynəyi çıxarıb, öz adi halına büründü. Pilləkənlərin sonundakı dəmir qapıya yaxınlaşıb, kənarındakı paneldə kodu yığdı. Açılan kilidin səsini eşidib, ağır qapını itələdi. Içəri keçib:
- Hara gedəcə...
Hər zaman təmiz və işıqlı olan zirzəmi bu dəfə fərqli idi. Kağızlar yerdə, küncdəki kompyuterlər hissələrə ayrılmış, divarın dibindəki lövhə belə bilərəkdən qaralanmışdı. Hər şey buraya birinin girdiyini və bir şeyləri axtardığını göstərirdi. Sənəm zirzəminin otasına doğru irələdikcə əlindəki şarfı sürüşüb düşdü. Artıq yanıb-sönən neon lampanın altında yerə oturan Yusubova yaxınlaşıb, o da yerə çökdü. Qəzəb qarışıq təəccübdən tündləşmiş boz-mavi gözləri ilə ətrafı dəfələrlə incələdi. Amma yeni bir şey yox idi. qırıq-qırıq bir səslə pıçıldadı:
- Sən gələndə də, qapı kilidli idi?
- Hə.
- O hadadır?
- O həmişə burda olur, burda qalır. Burda olmalı idi.
Adını çəkməsələr də, ikisi də kimdən söhbət getdiyini bilirdi. Sənəm çətinliklə də, olsa ayağa qalxdı. Yusubovun ondan əvvəl etdiyinə əmin