n olsa da, hər şeyi bir daha yoxladı.
“ Kassa boşdur. Kitab, məktub, tapdığımız bəzi sənədlər yoxdur. Bir dəqiqə, soyuducu belə boşdur. O qədər konfet, peçenye hara getdi? Ya da, kiminlə getdi deməliydim... Buna inana bilmirəm demək istərdim, amma bunun olacağını bilirdim. Dəli dahi deyilmiş, əsl hiyləgər imiş. Indi nə olacaq?”
Sənəm indi bom-boş olan şkaflara baxmaqdan bezib, arxaya çevrildi. Yusubova tərəf addımlayıb, əlini ona uzadaraq, gülümsəyib dedi:
- Qalx, görəcək çox işimiz var.
Yusubov başını qaldırıb, tünd yaşıl gözlərini ona dikdi. Dediklərində ciddi olduğunu anlayıb, kinayə ilə gülümsəyərək:
- Biz nə edə bilərik ki? Bossla əlaqəsi olan tək o idi. hər şey bitdi. Səndən əvvəl tapdığımız bütün sənədlər, məlumatlar, köhnə qazetlər... Hər şey gedib.
- Amma biz hələ burdayıq. Əminəm o “boss” dediyində bizi tapacaq. Belə bir şeyə görə geri çəkilməyəcəyik ki?
Yusubov Sənəmin əlini tutmadan ayağa qalxıb, onun qarşısında dikildi. Çatılan qaşlarından, gicgahındakı damarların üzə çıxmasından fikirləşdiyi bəlli idi. Sənəmə sorğulayıcı baxıb, şübhə hiss olunan tonda soruşdu:
- Yəni həqiqətən bunu ikimizin edə biləcəyini düşünürsən? O çox şey bilir, çoxdan bizi birilərinə satıb yəqin.
Sənəm:
- Sata bilsəydi, çoxdan satardı. Onun bildiklərini bizdə bilirik, tək ehtiyacımız olan daha çoxunu bilmək və bunu ondan tez etmək. Bu qədər.
Yusubov başını aşağı salıb yenə fikirləşməyə başladı. Aşağı əyilib, ayaqının altında qalan kağızı götürdü. Sənəmə baxmadan digərlərini də, toplamağa başlayıb rəflərə yığdı. Sənəm bunun razılıq aləməti olduğunu bilib, qalib kimi gülümsədi. O da dağılan əşyaları yığışdırmağa başladı.
“Etdiyim eqoistlikdir. Sırf ona uduzmamaq üçün, bu səfəhi də arxamca sürükləyirəm. Amma bu normaldı. İnsanların ruhunda eqoistlik vardır çünki. Ondan şübhələndim, həm də çox. Amma bunu əsla özümə belə etiraf edə bilmədim. Daha diqqətli, daha hiyləgər, daha ağıllı olsaydım o getmədən öyrənərdim. Amma bu bir daha olmayacaq. Mən Sənəm və bir