ə anlatmağa çalışırdı. Bunu düşünüb, istər istəməz gülümsədi.
- Xahişlərinizi gözləyirik boss.
Dəstəyin digər tərəfindən xırıltılı gülüş eşidildi. Adam gülməyini kəsib, hələ də şən olan bir səslə dedi:
- Bo..Boss? mənə belə ilk sən müraciyyət etdin. Xəbərlərimi gözləyin.
Qarşı tərəf çoxdan dəstəyi assa da, Sənəm yerində donub qalmışdı. Geniş açılmış gözləri və yumruq halına gətirdiyi əlləri çox ciddi bir şeyin fərqinə vardığını göstərirdi.
“Bo...Boss... Həmin gün, o adam sadəcə son hərifi deyə bilmədi. O “boss” deyəcəkdi, buna görə Emin onsuzda öləcək adam ikinci gülləni atdı. Boss. Yusubov Eminin bu adama “boss” dediyini dedi, amam adam... Boss dediyi özü imiş əslində. Məni izlətdirən də o imiş. İnana bilmirəm, bunlar təsadüfi deyilmiş. O bizə xəyanət etməyib, bizdən istifadə edib. Əvvəldən planı bu imiş. Öyrənməyə çalışan başqaları da var demişdi və o başqalardan biri elə özü imiş. Sən kimsən? Əmin ol, bunu öyrənəcəm!”
Sənəm əsəbi şəkildə addımlarını yerə çırpıb yenə qapıya tərəf ilərilədi. Gözlərini yerə dikib, beynindəki suallarla boğuşurdu. Ağ parketdə işığn əksinin əsəblərinə toxunduğunu fərq etdi. Başını qaldırıb, insanı çilədən çıxaracaq şəkildə yanıb-sönən tavan lampasına baxdı. Stola tərəf gedib, üzərinə çıxdı. Uzun lampanın birləşdiyi yerdəki boşluğu tapıb, var gücü ilə çəkdi. Ağ örtük yerindən çıxdıqdan boşluqdan naqillər və bir-iki kiçik alət ortaya çıxdı. Sənəm kiçik, qara aləti əlinə alıb parıdayan səthinə baxdı. Kinayə ilə gülümsəyib...
*****
- “Kim olduğunu bilmirəm. Harda olduğunu bilmirəm. Amma cəhənnəmin dibində belə olsan, səni tapıb arxana təpiyi ilişdirəcəm. Bir də rastlaşacağıq, amma onda qalib gələn mən olacam! Bunu unutma...”
Ekrandakı görüntü itib, xışıldamağa başladı. Kreslodakı adam yanındaki düyməni basıb ekranı söndürdü. Əlindəki qədəhdən bir qurtum alıb, qapının döyülməsi ilə “Gir” dedi. İşəri girən rəsmi geyimli şəxs, “hazır ol” vəziyyətində dayanıb dedi:
- Sizi gözləyirləe boss.
Adam cəld ayağa qalxıb,