qarşılanması, qonaqlıqların təşkili, xidmətçilərin idarə olunması...
- Istəmirik da. Gedə bilərsiz.
Sənəm qadının onu kobudcasına rədd etməsinə qarşılıq nəzakətlə gülümsədi. Ona göstərməyə hazır saxladığı qovluqları bərk sıxıb ayağa qalxdı.(Müəllif: Cəmilə Məmmədli) Arxasını döndükdə zorla gizlətməyə çalışdığı ümidsizlik üzündən oxunurdu. Tək başına ilk planı idi və alınmamışdı. Otağın qapı ağzıdakı böyük ehtimalla önu ötürməli olan xidmətçiyə tərəf addımlamağa başladı. Birdən dayanıb, ayaqqalının ucuna baxdı. yaxından baxan birisi gözlərinin necə parıldadığını görə bilərdi. Arxaya çevrilmədən, biraz vecsiz bir tonda dedi:
- Heyif. “X” nazir muavininin xanımı istəmişdi, elə bildim sizdə bəyənəcəksiz...
Heç bir addım atmamışdı ki:
- Dayan görüm, nə işiydi o dediyin? Gəl birdə başa sal.
Sənəm qamətini düzəldib, üzündəki qalib gülümsəməni gizlədərək arxaya döndü...
“Acgöz insanlar... Onları idarə etmək çox asandır. Çünki damarlarında belə paxıllıq, həsəd dolaşır. O qadının zövqdən daha çox, gözə soxmaq məqsədi güdən geyimindən anlamalıydım. Tək bir addım qaldı, sadəcə tək. Ha ha, sənsizdə bacara bilirik kiçik iblis! Sənsiz...”
Sənəm artıq çoxdan öz kiçik mənzilində idi. Çarpayısının üstündəki qutu yenə yerində idi. Onu görməzdən gəlib yeməyini yemişdi belə. Lakin dəqiqələr keçdikcə bu onu daha da narahat edirdi. O qutunu açsa, artıq geri dönüşü olmadığını bilirdi, amma... Sonunda marağına qalib gələ bilməyib, qutuya yaxınlaşdı. Qara lenti çəkib, kəpənək düyümünü açdı. Qapağı qaldırıb kənara qoydu. Qutunun içinəkiləri gördüyü an qəzəb qarışıq təəccüblə gözlərini geniş açdı. Yumruğunu düyünləyib, dişlərinin arasında bir söyüş fısıldadı. Qutunun bir küncünə ilişdirilmiş kartı görüb, cəld əlinə aldı.
“Məni görmək istədiyini hiss etdim. Məndə səni bunlar üstündəykən görmək istəyirəm.”
Altında nə bir ad, nə də imza olmasa da, kimdən gəldiyini anlamaq çətin deyildi. Kartı ovcunda bürüşdürüb, otağın digər tərəfinə tulladı. Qutunun qapağını cəld bağlayıb,