i çəkib, onun əlindən xilas olmaq istəsə də, bacara bilmədi. Emin onu incə şəkildə tutsa belə, çəkilməsinə icazə verməyəcək dərəcə də güclü idi. Bunu anlayan Sənəm qaşlarını çatıb dedi:
- Sən kimsən?
Emin gülümsəyib, yenidən əlini tutaraq yırğalanmağa başladı. Sənəmin qulağına tərəf əyilib, pıçıltıya bənzər səslə:
- Sən tap. Emin, Aleksey, Jack...daha nələr. Səncə hansıyam?
- Mən iblis deməyi seçirəm.
Səsiz bir gülüş yarandı Eminin üzündə.
- İblis ha? Mən iblisəmsə, sən də mələk olmalısan? Ey, mələklərin bədənin qüsursuz olmalıdı axı. Yəni gördüyüm qədəri ilə sənin ki...
- Bədən deyil o, ruhları qüsursuz.- əsəbi şəkildə deyən Sənəm, bilərək Eminin ayağını tapdaladı.
Emin yenə səssiz şəkildə gülüb, Sənəmə tərəf əyildi. Ona geri çəkilməyə fürsət vermədən qulağını astaca dişlədi. Sənəmin qəzəbdən tündləşmiş gözlərinə baxıb, bic-bic gülümsəyərək:
- Əvəz-əvəz.- deyib, anidən ciddiləşərək davam etdi:
- Mənim tərəfimə keç desəm?
- Ən yaxındakı körpüdən özünü at desəm?
- Sən yanımda olsan, niyə də yox?
Sənəm kinayəli şəkildə:
- Əminəm ilk məni tullayarsan. Sırf hündürlüyü ölçmək üçün yəni.
- Canım şirindi mənim. Mənim kimi bir düşmən istəməzsən.
- Sən də mənim kimi.
- Yox, istəyərm. Nifrət ehtirasın digər adıdır çünk..
- Mən düşmənlikdən danışmıram. Sən məni öz tərəfində istəmirsən, çünki sənin yolunu qəbul etməyəcəyimi bilirsən.
Emin əlini Sənəmin belindən sürüşdürüb, bir addım geri çəkildi. Tutqun olan üzündən bir şey anlamaq mümkün deyildi, amma Sənəm anlayırdı...
“Biz əsla eyni tərəfdə ola bilmərik. Bunu anlamaq üçün dahi olmağa ehtiyac yoxdur. O güclüdür, ağıllıdır və bunlara baxsaq varlıdır da. Mən isə heç bir şeyi olmayan biriyəm. Buna rəğmən məndən çəkinir. Mənim ətrafımda olmasının səbəbi ehtiras deyil. Etiraf etməliyəm ki, istəsəydi çoxdan edərdi. İblis ola bilər, amma qəribə cazibəsi var yəni. Mən ona lazım deyiləm. Amma mənə məcburdu. Səbəbini öyrənmək belə istəmirəm. Sən İblissən, mən isə Sənəm. Biz əsla yan-yana belə