n ümidlərini öldürdü. Köhnə, saralmış cildi olan dəftəri ayrı qoymadıqlarından, nə olduğunu bilmədikləri bəlli idi. Sənəm gücsüz hiss edib, dəhlizin divarına söykəndi. Ancaq güclü iradəsi hesabına dizləri üstünə çökmədən dayana bilirdi. Dəftərin olduğu qutunun yanından keçərək aparılmasına etiraz belə edə bilməzdi. Onun getməyinə icazə vermədən öncə sorğuladılar. Ağlı başından getmiş ev sahibəsi də xidmətçi olduğunu təsdiqləyəndən sonra buraxdılar ancaq. Sənəm ruhsuz kimi zirzəmiyə girdikdə, Yusubov hər şeydən xəbərdar onu gözləyirdi. Sənəm ona yaxınlaşıb, yanındakı stula əyləşdi. Əlləri ilə başını tutub, zəif çıxan bir səslə dedi:
- İnana bilirsən... Az, lap az qalmışdı. Amma bir anda o adamı rüşvətxorluğa görə həbs elədilər.
- Təsadüf də ola bilər.
Sənəm cəld Yusubova baxıb:
- Təsadüf? Nə təsadüf?! Belə təsadüf olar?! O qadar rüşvət alan adamın içində gözləri onu gördü?- deyib, isterik şəkildə gülməyə başladı.
- Təsadüfə bax sən! Bu əl boyda ölkədə dərman niyyətinə axtarsan rüşvət almayanı tapmazsan, amma tutduqları adam və gün. Hətda saat belə! Bunu o eləyib, bilirəm. Mənim gözümü qortxutmağa çalışır. Amma edə bilməyəcək! Mən Sənəməm və...
Sənəm Yusubovun ona baxışını görüb səsini kəsdi. Bu həmişəki kinayəli, ya da “alçaq dağları mən yaratmışam” baxışı deyildi. Sadəcə təəssüf idi. Sanki Sənəm onun ümidlərini boşa çıxarmışdı...
“Mən Sənəm və mən nə edirəm? Özümdən o qədər əmin idim ki. Özümü o qədər öz gözümdə yüksəltdim ki. Əslində indiyə kimi ciddi heç bir şey etməmişəm. Hamsında ya o iblis, ya da Yusubov kömək edib. Kimi aldadıram ki, mən sadəcə adi bir qızam. Onlar həmişə bunun içindəydilər, bunun üçün yetişdirdilər. Mən isə cəmi 4 aydır bütün bunları bilirəm. Bura girməyimin tək səbəbi belimdəki yara. O olmasaydı öz işini görən adi bir polis olaraq həyatımı tamamlayacaqdım. Mən sadəcə Sənəməm...”
Sənəm bir-iki addım geri çəkilib, başını aşağı eydi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Yusubovun üzünə baxmağa cəsarəti yox idi. Gəldiyi kimi, asta