addımlarla zirzəmidən çıxdı. Bitkin şəkildə öz evinə tərəf addımlayarkən, ilk dəfə özünü bu qədər zəif hiss edirdi...
*******
Geniş və işıqlı otağın ortasındakı qara, əzəmətli masa diqqəti çəkirdi. Öz iri kreslosuna əyləşmiş kişi qarşısındakı cavan oğlanı süzürdü. Mavi gözlərinin ətrafında qırışlar, çoxdan ağarmağa başlamış saçlar geniş həyat təcrübəsindən xəbər verirdi və bu təcrübəli adam qarşısındakı gənci sınaqdan keçirirdi.
- How did you do this?(bunu necə etdin?)
- That is my job.(bu mənim işimdi.)
- Can I trust you?(Sənə inanana bilərəm?)
- No.
- You can trust me?(Sən mənə inana bilərsən?)
- Never.(Əsla.)
Kişi gülümsədi. Cavabların xoşuna gəldiyi bəlli idi. Qarşısındakı gənci bir daha süzüb, şübhəli tonda dedi:
- Do not let disappoint me, or else...( Mənə xəyalqırıqlığı yaşatma, yoxsa...)
Bayaqdan sadəcə quru cavablarla kifayətlənən Emin gülümsədi. Başını qaldırıb, içində şimşəklər çaxan gözlərini kişiyə dikdi. İncə təhdid hiss olunan səslə dedi:
- You too.(Sən də.)
Kişinin yaşlı üzü daha da qırışdı. Baxışlarından bu son sözün xoşuna gəlmədiyi bəlli idi. Amma Başqa çarəsi yox idi, qarşısındakı gənc olduqca cəsur idi. Masasının üstündəki cildi solmuş dəftərə baxıb, dərindən nəfəs aldı. Çarəsizliyini gizlətməyə çalışaraq, əsəbi tonda dedi:
- Can exit.(çıxa bilirsən.)
Emin xəfifcə gülümsəyib, geriyə çevrildi. Otaqdan çıxdıqda tək qaılmış kişi dəftəri əlinə aldı. Dodaqlarında quru bir gülümsəmə olsa da, düyünlənmiş qaşları bir şeyin onu narahat etdiyini göstərirdi...
*******
1 Həftə Sonra
Açılan dəmir qapıların səsini eşidən Emin, cəld kompyuterin ekranını qaraltdı. Ayaqları ilə dəstək verib, təkərli kreslonu geriyə itələdi. Qapının ağzındakı adi işçilərdən birini görüb, vecinə almayaraq yenə kreslonu iləri itələdi. Qarşındakı başqa ekranı açıb, klaviaturada işləməyə başladı. İşçi ona yaxınlaşıb, əyilərək çiyni üstündən ekrana baxaraq dilləndi:
- Yenə işləmək əvəzinə videolara baxırdın hə?
- Yox. Bayaqdan işləyirəm