Yusubov xəbərdarlıq etmədən telefonu ona atıb, kinayəli bir ifadə ilə:
- Stikker... çox sevimlidi, amma bir polisdən çox qızcığaza görə.
Sənəm ani reflekslə telefonu tutub, onun telefonundakı başında kəpənək olan kəllə sümüyü stikkerinə görə belə dediyini anladı. Süni bir gülümsəmə ilə başını yelləyib, otaqdan çıxdı. Öz masasına əyləşib, kağızları yazmağa başlasa belə, titrəyən əllərindən əsəbi olduğu bəlli idi.
Saatlar keçirdi... iş vaxtını bitməsinə 5 dəqiqə qalmış Sənəm əşyalarını toplama başlamışdı belə. Otağından çıxıb, bunu görən Yusubov əli ilə Sənəmin çantasını tutub, əmranə bir tonda:
- Hara tələsirsiniz belə? Iş vaxtının bitməsinə hələ var.
Sənəm çantasını onun əlindən qurtarmağa çalışmadan, başını qaldırıb süni bir gülümsəmə ilə:
- Yolda əlində cinayət silahı tutub, mən soruşmadan hər şeyi etiraf edən qatili yanında olan meyid tapmağa. Tam istədiyiniz kimi.
- Niyə kiminsə ölməsini bu qədər çox istəyirsiniz?
- Nekrofil*əm mən, ölü görməkdən həzz alıram.
Yusubov gözucu saata baxıb, vaxtın bitməsinə lap az qaldığını görüb çantanı buraxdı. Bir addım geri çəkilib, əllərini cibinə ataraq kinayəli bir tonda dedi:
- Əminəm sadəcə şoppinqə tələsirsiz. Ah siz qadınlar.
Sənəm şantasını özünə sıxıb, zoraki bir gülümsəmə ilə:
- Aha. Özmə bir silah alacam. Polis silahlarının hamsı qeydiyyata alındığından, birinin öldürmək çətindir.- deyib, çıxışa tərəf addımladı.
- Elə bilməyinin ki, məni öldürmək ironiyanızı anlamadım.
Sənəm dabanı üstə geri dönüb, özündən əmin tərzdə:
- 1. Ironiya deyil, kinayə idi. 2. Detallara ilişməyin, böyük rəsmi görün. – deyib, iş vaxtının tamami ilə bitməsiylə Yusubovun sual dolu ifadəsinə fikir vermədən binadan çıxdı. Onsuzda az olan pillələri əsəbi-əsəbi enərkən pıçıldadı “ əvvəl-axır sizi mən öldürəcəm!”
Gecənin qaranlığı öz işini görmüşdü. Gündüz canlı olan məhəllə, indi sanki ölü kimi idi. Qaranlıqda divar dibi ilə addımlayan qara kapuşonlu diqqət çəkməmək üçün əlindən gələni edirdi. Axtardığı evə