“Həyatımın 3-də birini xatırlmaıram. Xatırladıqlarım da ürək açan deyil. Yetimxana, polis akademiyası və adi bir iş. Həyatım hər anında mənə inanmayan, bacarmayacağımı düşünən, tək başıma var ola bilməyəcəyimi deyən insanlar oldu. Həmişə onlara əksinə olduğunu isbat etməyə çalışdım. Çünki mən Sənəm idim. Gülməlidi, bu qədər lovğalandığım adım belə əsl adım deyil ki. Bu işin sayəsində keçmişimi, ailəmi, kimliyimi öyrənə biləcəyimi sanmışdım. Amma heç nə edə bilmədim. Yenə... Heç olmasa əsl adımı öyrənsəydim... Əsl adım... Ad?!”

Sənəm ani bir hərəkətlə çarpayıda dikəldi. Ağlında nələrin keçdiyi bəlli olmasa da, parlayan gözlərindənyaxşı bir şey olduğunu anlamaq olardı.
Yusubov onu gecənin bir yarısı zirzəmiyə sürükləyən Sənəmə əsəbi şəkildə baxırdı. Kompyuterin ekranına göz ucu baxıb, Yenidən sənəmə dönərək kinayəli tonda dedi:
- Nə? Ən son gördüyümdə Emin bundan 40 yaş cavan idi.
- Gözlərin bu qədər zəif görürsə eynək tax.
- Gözlərim olmayan şeyləri görməyəcək qədər yaxşı görür. Orda deyil.
Sənəm ofuldayaraq, kompyuterə tərəf əyildi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Klaviaturada düymələrə basıb, şəkli dəfələrlə böyütdü. Bir çox ciddi geyimli adamların arxasında, görünməyəcək bir küncdə bir üzün yarısı görünürdü sadəcə. Yusubov diqqətlə şəklə baxıb, bir şey anlamağa çalışdı. Amma dəfələrlə böyüdülmüş şəkildə uzaqdakı o üz o qədər bulanıq idi ki, bir şey anlamaq imkansız idi. .əklin yanındakı məqalədə Azərbaycandakı xarici bir şirkətdən və onun işçilərindən bəhs olunurdu. Yenidən Sənəmə baxıb, etiraz etmək istəsə də, fikrini dəyişdirdi. Birdən gözü axtarış saytındakı “uyğunluq” sayına ilişdi.Təəccüblə:
- 320 milyon?! Sən 320 milyon nəticəni araşdırdın? Nə axtarmışdın belə?
Sənəm ekrandandakı şəkilə diqqətlə baxıb, birisini təqlid edərək fısıldadı:
- Sən tap. Emin, Aleksey, Jack...daha nələr.
Birdən Yusubova dönüb, əmranə tərzdə dedi:
- Nə olursa olsun, mutləq onun yanında olmalıyam. Madam o bizdən istifadə etdi, birazda biz ondan faydalanaq.