Sənəmin əsəb qarışıq utancdan qızarmış üzünü görməmək mümkün deyildi. Emin Sənəmi buraxıb geri çəkildikdə, hər kəs özünü görməmiş kimi aparmağa başlamışdı belə. Liftdən çıxıb, donub qalan Sənəmə əlini uzadaraq, mənalı tərzdə dedi:
- Gedək. Yarımçıq qalan “işimiz” var.
(İt oğlu it! İblisin özüdür ki var. Amma bunun intiqamını alcam nə vaxtsa. İndilik əsas olan bu şirkət və məqsədidir. Dediyim ki, əgər o da burdadırsa, demək heçdə yaxşı bir məqsəd deyil...”
Hər kəsə təşəkkür. Fikirlərinizi gözləyirəm. Xahişlərinizi nəzərə alaraq, yeni şəkil qarşınızda.
Geniş otağı işıqlandıran tək şey aralı qalın pərdələr idi. Amma pencərədən düşən solğun işıqdan Günəşin batdığı hiss olunurdu. Bu isə havası belə ağır olan otağı daha da dözülməz edirdi. Divardakı qədim rəsmlər, yerdəki xalı, köhnə stildə iri mebellər- hər şey buranın adi bir ev olmadığından xəbər verirdi. Xüsusi ilə otaqdakı ən böyük pencərənin önünə qoyulmuş əzəmətli iş masası. ...Axşam Günəşinin işığı arxasından vurduğundan üzü yaxşı görünmürdü. Lakin qarşısındakı adamın alicənab görüntüsü, yaşlı üzü və hiyləgərcəsinə parıldayan gözləri Yusubovun iti gözlərindən qaçmadı. Qaşlarını yüngülcə çatıb, masanın qarşısındakı kresloda oturmuşdu. Hər zamanki soyuqqanlı ifadəsindən bəlli olmasa da, əslində narahat idi. Bədənini diqqəti çəkməmək üçün tərpədə bilməzdi. Amma göz ucu ilə gördüklərindən harda olduğunu təxmin etməyə çalışırdı. Sonunda gərginləşmiş əsəbləri bu sükuta dözə bilmədi. Qollarını kreslonun dəstəyinə qoyub, biraz irəli gələrək dedi:
- Niyə indi?
Qarşısındakı adam gözlərini qıyıb, onu diqqətlə süzdü. Xırıltılı bir səslə gülüb, dedi:
- Çünki idi hazırsan.
Yusubov adamın səsindəki aksenti hiss edib, yüngülcə diksindi. Səsi olmasa belə, bu danışıq ona tanış gəlirdi. Özünü cəld toplasa da, bir anlıq təəccübü təcrübəli qocanın gözlərindən qaçmamışdı.
- Amma onu heç 1 ay olmamış görmək istədiniz.
- O doğulduğu gün buna hazır olmalı idi.
- Bəs Emin? Ya da adı hər nəysə o.
Yenə xırıltılı