ı gülüş eşidildi.
- Dostunu yaxın tut, düşmənini daha yaxın.
Yusubovun üzündə gülümsəməyə bənzər bir ifadə yarandı. Barmaqlarını kreslonun dəstəyinə döyəcləyib, başını azca yuxarı qaldıraraq dedi:
- Mənim də düşməniniz olmayacağıma niyə əminsiniz?
- Əmin deyiləm. Amma sahibinə xəyanət edən it çətin tapılar.
- Mənə sahib çıxmanız, sizi sahibim etmir.
Bu dəfə daha alçaldıcı bir gülüş...
- Edir.
Üzündə tək bir mimika tərpənməsə də, dişlərini qıcadı Yusubov. Tünd yaşıl gözləri belə ilk dəfə bu qədər solğun idi. Barmaqlarını döyəcləməyi dayandırıb, fısıltıya bənzər səslə soruşdu:
- Emriniz nədir...sahib.
- O oğlanı öldür.
Yusubov cəld başını qaldırıb, nə isə demək istəyirdi ki, yaşlı adamın otaqda əks-səda verən səsi onu dayandırdı:
- Onu tezliklə öldür. Amma elə et ki, ölümü dərs olsun ona, o qıza və sənə...
Qarşısındakı qocanın gözlərinə baxmaq belə bu əmrin müzakirə olunmayacağını anlamığına yetirdi. Təslim olub, sadəcə razılığını gözlərini yumub, açmaqla bildirdi. Geniş otağın sonundakı iri qapı açıldıqda, getməli olduğunu anladı.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Ayağa qalxıb, “hazır ol”* vəziyyətində dayandı. Başını yüngülcə əyib, heç nə demədən qapıya tərəf addımladı. Otağın hər küncündəki kameralar onu izləsə də, üzündə heç bir ifadə yox idi. Sadəcə daha da tündləşmiş yaşıl gözlərindən narahatlıq hiss olunurdu...
********
- Yox, yanındakı düyməni bas.
- Sən çaşdırırsan məni. O nədi yeyirsən?!
- Takoyaki**. İstəyirsən?
Sənəm əlini klaviaturadan çəkib, bir Eminə, bir də əlindəki çubuğa keçirilmiş toplara baxdı. Üz-gözünü qırışdırıb, ikrahla dedi:
- İstəmirəm. Başımın üstündən çəkilsən bəlkə işimi görə bildim.
- Əibətdə, sahibinin yanında kompyüteri hacklamağa çalışmaq çətindi yəqin.
Gözlərini ekrandan çəkən Sənəm duruxdu. Çiyini çəkib, heç nə olmamış kimi dedi:
- Sənə gətirdiyim kofeni içsəydin bunun üçün uzun bir vaxtım olacaqdı.
Emin gülümsəyib, kompyüter masasına söykəndi. Sənəmin ciddi-cəhdlə dalbadal şifrə yığmasını