izləyirdi. Yeməyini bitirib, əllərini cibinə qoydu. Başını azca aşağı əyib, fısıltıya bənzər səslə dedi:
- Doğum tarixim, ya da mobil nömrəmi yoxla. Insanların 60%i bu tipdə şifrələr qoyur.
- ....
- A, sən bunları bilmirsən axı.
Sənəm Eminin səsindəki lağı hiss edə bilirdi. Düymələrə daha bərk basıb, Emin əvəzinə onlara əziyyət edirdi. Birdən əlini saxlayıb, ona tərəf dönüb kinayə ilə dedi:
- Düzdü, bilmirəm. Amma səni də biraz tanıyıram. Əminəm tapacam.
Emin səssizcə gülüb:
- Doğurdan? Məsələn nə yazmısan?
- Beyin evəzinə səni idarə edən şeyi. Amma ekranda yazıldı ki “So Short”***
Sənəm ona kinayə ilə gözlərini süzdürüb, yenə şifrələri yazmağa davam etdi. Ekranda durmadan nida işarəsi gəlirdi. Sonda ekran tamami ilə qaraldı və iri hərflərlə yazı gəlməyə başladı: “Sənin bütün bədənini görmüşəm. Sən də mənimkin görmək istəsən, xəbər et şəhzadə.” Sənəm cəld yana baxdıqda, Eminin əlindəki telefonu sallayıb, gülümsədiyini gördü. Əsəbi şəkildə ofuldayıb, kompyüterin klaviaturasını geri itələdi.
“Bayaqdan oynadığını təxmin etmişdim. Keçən dəfə Yusubovun kompyuterinin kodunu dəyişdirən də o idi. Yəni Yusubov dahi deyil, amma 54321 deyə parol qoyacaq qədər də səfəh ola bilməz hə? Qoy o sadəcə onunla əlləşdiyimi sansın. Yoxsa mənə manə olacaq. Biraz daha döz Sənəm, onun səni axmaq yerinə qoymasına icazə ver. Evvəl-axır son zərbəni sən vuracaqsan. Biraz daha... İnsanlar bəsit məxluqlardır və o iblis də insandır...sayılar yəni. İnsanların ən axmaq hərəkəti düşmənini zəif görməkdir. Buna peşman olacaq.”
Sənəm Eminin gözündən oğurlanıb, şirkətin arxivlərinə girmişdi. Qarşısındakı qovluqlarda sadəcə vacib olmayan hesabatlar, rəqəmlər vardı. Amma illərdir sadəcə kağız işlərini edən Sənəm burdakı yanlışı hiss edə bilirdi. Qovluğu başlayıb, cəld otaqdan çıxdı. Hər dəfəsində 3 dəqiqədən artıq qalmamağa diqqət edirdi. Çıxışa baxdıqda insanların ona zillədiyi qəribə baxışları hiss edirdi. İlk gündən “ad” qazanmışdı və buna görə Eminə “təşəkkür” etməli idi.