kağız xışıltıları eşidildi.
- Take. You remember him?(Al. Onu xatırlayırsan?)
Sənəm başını qaldırıb, adamın üzünə baxdı.(müəllif: Cəmilə Mənnədli) Masanın üstündəki şəkli işarə etiyini anlayıb, biraz daha yaxınlaşdı. Ağ-qara, kənarları əzilmiş şəkli götürüb, üzünə yaxınlaşdırdı. Şəkildə 4 nəfərin şəkli vardı. Sənəm isə gözlərini yalnızca birindən çəkə bilmirdi. Nəfəs almağı belə unutmuşdu. Qeyri-iradi şəkli yenidən masaya qoyub, səsinin titrəməsini gizlətməyə çalışaraq dedi:
- No...
“Yalan deyildi, xatırlamıram. Amma... Əsla unutmayacağım bir üz. Hər gecə yuxularıma girən bir üz. Yenə o gözlərdəki dəhşəti görürəm sanki. Alnımdakı soyuq metal, belimdə ki ağrı... Hər şey təkrar, təkrar... O şəkildəki adamı tanımıram, amma o mənim kabusumdur. Amma xatırladığım bir şey daha var, şəkildəki o yer...”
- Excuse me.(burada:icazənizlə.)
Sənəm hisslərini gizlətməyə çalışıb, gülümsədi. Qarşısındakı kişinin yüngülcə baş əyməsiylə, qapıya tərəf getməyə başladı. Əlini dəstəyə atdıqda:
- Don”t lie to me. Never. (Mənə yalan demə. Əsla.)
Bir anlıq tərəddüt ətsə də, dəstəyi çəkib cəld otaqdan çıxdı. Nə olursa olsun bu an bu binadan çıxmalı idi. Pillələri enərkən hələ də titrəyirdi. Ağlamamaq üçün dodaqlarını çeynəyirdi. Biraz daha... Bir addım daha... onu təsəlli edən tək şey burdan uzaqlaşmaq idi. Hər addımda daha da uzaqlaşmaq. Amma nə qədər getsə belə beynindəkilərdən uzaqlaşa bilmirdi. İndiyə kimi xəyal etdiyi şey, gərçək imiş. Səs-küylü küçələrdən uzaqlaşıb, öz evinə tələsirdi. Sadəcə bir neçə addım daha... Elə qaçmaq istəyirdi ki, avtobusa minməyi ağlına belə gətirmədi. Sadəcə bir neçə addım daha... Amma dözə bilmədi. Sinəsini parçalayan hayqırışı saxlaya bilmədi... Yolun kənarında yerə çöküb hönkürməyə başladı. Əlləri ilə başını tutub, hışqırıraraq ağlayırdı. İllərdir kabusu olan insan, indi sanki qarşısında idi. Alnına dayanmış silahın metal soyuqluğu, kürəyinəki yanma hissi, qulağında cingildəyən qışqıqırıqlar... Yerdə bir iləri-bir geri sallanaraq,